Dag 29 - op één na laatste dag in het zwart

Vanmorgen had Jan jr. hoofdpijn toen hij wakker werd. Ik vond hem gisteren ook al weer zo akelig wit, dus dat paste wel bij het beeld. Toen het tien minuten later nog niet beter ging, is hij maar weer in bed gekropen en niet naar school gegaan. En hij wíl zo graag weer naar school! Hij dacht dat ie volgende week wel weer hele dagen kon. Tot ik hem eraan herinnerde dat ie vandaag thuis moest blijven met hoofdpijn. Oh, ja, dat is misschien nog niet zo slim, weer hele dagen. Eerst maar eens een week vol maken met halve dagen.

Sprekend

Vanmiddag na de fysio heb ik Marleen gebeld dat ik op de terugweg even langs het kerkhof wilde. Dat vond Marleen een goed idee: ze kwam ook die richting op. Samen aan het graf staan van Diederik blijft onwerkelijk. Vlak bij zijn graf staat een bankje, al zit je dan helaas zit je wel met de rug naar zijn graf toe. Op dat comfortabele bankje, met het prachtige winterzonnetje vol in ons gezicht kwamen herinneringen terug aan de vakantie Spanje van bijna twee jaar geleden. Toen zijn Marleen en ik voor het eerst samen op vakantie geweest. En voor het eerst samen in het vliegtuig.

Vermoeidheid - de rode draad

Anneke besloot gisteravond, toen we het er over hadden, om vandaag maar niet naar school te gaan. Ze wil heel graag haar stage donderdag de hele dag en vrijdagmorgen proberen te doen en zag het niet zitten om dan ook vandaag naar school te gaan. Ze had geloof ik ook maar één les en een les waarvan ze niet wist of ze daar naar toe moest gaan omdat ze het cijfer van de toets nog niet terug had.

Dag 26

Vanmorgen is Marleen naar een verjaardag geweest, de enigste verjaardag waar Diederik wel eens mee naar toe ging. Een beetje dubbel. Op de terugweg naar huis heeft ze eerst boodschappen gedaan en om twaalf uur kreeg ik een appje met een foto van haar fiets in de fietsenstalling van het kerkhof. Ik ben snel op m'n fiets gestapt en ook naar de begraafplaats gegaan. Toen ik aankwam, wilde ze net weggaan. Samen hebben we toch nog bijna drie kwartier bij het graf gestaan en op een bankje iets verderop gezeten.

Dagen 24 en 25

Zaterdagavond lagen we al om tien over half tien in bed, zo moe waren we. Met wat onderbreking heb ik tot tien voor half twaalf de andere dag geslapen. Zondagmiddag heb ik weer drie uur geslapen, zo ontzettend moe was ik. Na kerktijd zijn we 's morgens gezamenlijk naar Diederiks graf geweest. Het blijft verdrietig. Soms makkelijker, soms moeilijker. Duidelijk is vooral dat we allemaal verschillend rouwen, op een verschillend tempo en vooral niet lineair: het is geen proces dat automatisch afloopt, maar de fases herhalen zich en soms komen ze in andere volgordes terug.

Dag 23 na het overlijden

Ook vandaag hebben we niet veel gedaan.

Vanmorgen heeft Anneke namens ons allemaal een verjaardagskaartje geschreven voor haar nichtje . Het eerste kaartje zonder Diederik. Dat deed haar heel erg pijn, ze werd er erg verdrietig van. Kun je begrijpen. Marleen en ik waren erbij, we voelden dezelfde pijn.

De helft wilde graag op familiebezoek, de andere helft niet. Wendy was heel erg teleurgesteld dat we niet gingen, het duurde de hele middag voor ze weer rustig was.

Weer nog erg moe

Gisteren ben ik iets vergeten te melden. Gistermiddag heb ik een hele poos met Jan samen op mijn kamer gezeten. Aan het eind van de middag hadden we het over zijn orgelles en judoles voor die avond. Ik wist niet goed of ik hem moest stimuleren of juist temperen en hij wist ook niet goed wat hij moest. Na samen wat gepraat te hebben werd hij ineens verdrietig. Hij zag er tegenop en was zo moe. Had ook een beetje hoofdpijn en wilde graag thuis blijven. Ja, kom, natuurlijk! Daarna hebben we nog een poosje gepraat. Wat hij het ergst vind is dat Diederik nooit meer terugkomt.

Fysio - oude foto's

Vandaag zijn we een beetje allemaal onze gang gegaan. Jan en Wendy hebben vooral in de kamer Kameleonverhalen geluisterd en Anneke is op haar kamer bezig geweest. Een dag om te doen waar de kinderen zin in hadden. Marleen heeft zich met wat huishoudwerk bezig gehouden, op Diederiks kamer zitten lezen en is vanmiddag een uurtje naar bed gegaan.

Naar het werk - arbo-arts en poortwachtergesprek

Marleen was al naar beneden toen ik wakker werd. Volgens mij heb ik wel aardig geslapen, maar ik werd wel moe wakker.

Vlak voor Marleen beneden kwam, was Anneke (toch) al de deur uit om een aantal tentamens te maken. Dat heeft haar gelukkig een paar hele mooie cijfers opgeleverd, waaronder een 8,5 en een 9.

Allemaal thuis

Vandaag waren we allemaal thuis. Vanmorgen hebben we pas om tien uur samen ontbeten. Tijdens het ontbijt hebben we besloten niets te doen vandaag, ook niet even weg te gaan. Een extra rustdag.

Pagina's

Abonneren op Diederik RSS