Voor het eerst sneeuw op het graf...

Gistermorgen kwam Wendy uit bed met ogen die uitdrukten dat ze het moeilijk had. Ze had chaos in haar hoofd en zag het niet zitten om mee te gaan naar de kerk. Dat was wel duidelijk aan haar te zien.

Middagje winkelen in Duitsland

Vanmorgen hebben we heel rustig opgestart. Ik was rond acht uur al wakker, maar gelukkig heeft Marleen tot kwart voor tien liggen dommelen. Daarna samen met de kinderen ontbeten.

Rond kwart over twaalf werd de bus opgehaald. Even mee naar het postkantoor om de bus over te schrijven en weer naar huis. Op de foto hierboven zie je de nieuwe eigenaar na het overschrijven in de bus stappen. Thuisgekomen deed het pijn, de bus te moeten laten gaan. Niet om de bus, die ben ik liever kwijt dan rijk, maar omdat ie niet meer nodig is.

Moe

Vandaag doet zich de tol gelden van de afgelopen week. En afgelopen weken, maanden. Deze week zijn er veel hulpmiddelen opgehaald, wat telkens energie (want: emotie!) kost. De hele week zijn we druk geweest met van alles. Vandaag bleek dat Wendy en Anneke er niet onderuit kunnen dat er erg veel gebeurd is. Dat betekent dat ze zich dat bewust worden, wat op zichzelf natuurlijk goed is. Het valt ze echter wel tegen.

14 dagen na het overlijden - er blijft veel gebeuren

Vandaag was het precies twee weken geleden dat Diederik is overleden. Er is in de tussentijd al weer zoveel gebeurd dat het al véél verder weg lijkt. En het lijkt zo onwerkelijk om "vrij" te zijn, geen zorgen te hebben om Diederik, geen ziekenhuis, KDC, logeerhuis, revalidatiecentrum, enzovoorts meer hoeven te bezoeken. Tegelijkertijd begint de herinnering aan Diederik in je gedachten al te vervagen. Wat ben je dan ontzettend blij dat we in het tijdperk leven van foto's en zelfs bewegende foto's met geluid (filmpjes)!

Laatste spullen weg - en weer naar het werk geweest

Gelukkig kwam vanmorgen Marleen me rond kwart voor acht wekken. Op de een of andere manier werkt de wekker op m'n telefoon niet meer. Fris en uitgeslapen was ik helemaal niet, maar ik wilde absoluut graag de drempel over om weer op het werk te zijn. Gelukkig ben ik tijdens het ziekbed van Diederik ook elke week minstens een morgen geweest, zodat ik incl. kerstvakantie maar 3 weken niet geweest was, een week langer dan verwacht.

Leveranciers aan de deur

Vanmorgen werd ik weer niet zo lekker wakker, weer elk uur wakker geweest. En rond 8 uur was mijn slaapje wel uit. Marleen had gelukkig wel beter geslapen. Nadat Wendy en Jan naar school waren is ze nog even boven komen knuffelen en praten, want ze was verdrietig.

Rond negen uur ben ik er maar uit gegaan. Margaretha komt nog vier keer helpen met het huishouden, zodat Marleen de achterstand van de laatste weken niet alleen weg hoeft te werken.

Het eerste bezoek aan het gesloten graf en voorbereiding afhalen hulpmiddelen

Gisternacht heb ik niet zo goed geslapen, Marleen ook niet. Toen de wekker ging was het lastig om wakker te worden. Marleen was verdrietig, we hebben geknuffeld en gepraat.

Na kerktijd zijn we naar de begraafplaats geweest.

Op familiebezoek

Vanmorgen werd ik pas om kwart voor tien wakker. Natuurlijk slapen we laat door alle gesprekken, maar voor de rest slaap ik de laatste week goed. Dat in tegenstelling tot de afgelopen maanden, of beter het afgelopen jaar. Marleen slaapt juist veel minder goed: vroeger rook ze het kussen en was in slaap, tegenwoordig is ze 's nachts wel eens wakker. Daar word ik dan niet wakker van, terwijl ik voorheen van een zuchtje al wakker was.

Weer verder... dag 2

We hebben als gezin afgesproken dat we 30 dagen zwarte kleren gaan dragen om uiting te geven aan de rouw. Aan de ene kant om zichtbaar te maken dat we rouwen, aan de anderen kant zeker ook om deze periode af te sluiten en "verder" te gaan. Al zal dat niet echt gebeuren met het aantrekken van andere kleren... En waarom 30 dagen? Israël had hield 30 dagen rouw nadat Mozes gestorven was, daarna trokken ze weer verder. Ik wil proberen om gedurende deze periode de blog bij te houden.

Weer verder... dag 1

Marleen heeft veel wakker gelegen vannacht en ik was vroeg wakker, volgens mij rond zeven uur. Nog even doezelen wil niet zo goed. Eenmaal wakker gaan je gedachten draaien en ze dan weer stil zetten is vrijwel onmogelijk. Ook had ik buikpijn, ik denk dat het kwam van het lekkere eten (de hele afgelopen week is er voor eten gezorgd door gemeenteleden!) dat ik na een paar dagen bijna niet eten me erg heb laten smaken. Overdaad schaadt.

Pagina's

Abonneren op Diederik RSS