In de stoel

Vandaag twee berichtjes. Vanmiddag zijn Annelies, Frank en Jolien en Kees op bezoek geweest. Het koste even spelen, maar Diederik heeft vrolijk gelachen. Daarnaast kan hij zo helder, rustig, bedachtzaam bijna liggen kijken.

Het contrast tussen een vrolijke Diederik en z'n onderliggende gezondheidstoestand is zo groot. Onvoorstelbaar als je hem ziet liggen lachen dat hij niet oud(er) zal worden. Je wilt hem wel altijd bij je houden, altijd die lieve lach en dat gezellige gekeuvel horen. Dat kunnen soms harde momenten zijn waarin je, tegen beter weten in, hoopt dat het allemaal wel mee zal vallen.

Vlak voor het eten vanavond hebben we Diederik nog even 20 minuten in de rolstoel gezet. Helemaal achterover gekiept. Dit ging goed. Nu lag hij zo ver achterover, dat het voor z'n longen niet uitmaakte of hij in bed lag of in de stoel "zat", maar het is een begin. We kunnen het in ieder geval gebruiken in de strijd tegen doorligplekken. Hoe zwakker Diederiks gezondheid wordt, hoe groter de kans op (zéér pijnlijke) doorligplekken! Morgen iets rechterop in de stoel (niet op de anti-kiep-wieltjes) om te zien of dat wat slijm losweekt en zo ook z'n longen wat opschoont.

Reacties

Lieve allemaal,
(Eindelijk is het ons gelukt een account aan te maken.)
Wat een zegen dat jullie nog voor Diederik kunnen en mogen zorgen.
We moeten steeds denken aan wat ds. Vreugdenhil indertijd zei toen Wendy zo ernstig ziek was: "Wacht niet op het moment van sterven van haar, maar blijf bidden of ze mag blijven leven." Hoe wonderlijk heeft de Heere die gebeden willen verhoren.
Ook nu is Hij nog steeds Dezelfde God, voor Wie niets te wonderlijk is.
Niemand heeft het leven van zichzelf of van een ander in eigen hand.
Moge de Heere jullie (en ook ons) rust geven in de weg die Hij met Diederik en jullie gaat.
Jullie zijn dankbaar voor elke glimlach die je van hem mag ontvangen. Dat merken we.

Zullen jullie ook op jezelf, Anneke, Wendy en Jan letten?

Een hartelijke groet van,

Moeder en vader