Dip

Diederik werd redelijk goed wakker. Tijdens het douchen was hij even vrolijk, hij vindt dat duidelijk prettig. Ga zelf maar na hoe je je voelt als je weer lekker fris gedoucht bent als je ziek in bed ligt.

Rond half tien kwam Rianne oppassen, zodat ik boven wat thuis kon werken en Marleen even boodschappen kon doen. Nog voor Marleen boodschappen ging doen en ik naar boven ging, kwam Rianne vragen wanneer we de zuurstof opdraaiden, want Diederik zat op 92%. Ai. Hij steeg zelf wel weer wat, maar bleef toch rond de 96 hangen. Hij was heel diep in slaap. Helaas heb ik er niet op gelet hoe hij ademde, ik heb hem voorzichtig wakker geschud. Dat lukte en al heel snel steeg ook z'n saturatie.

Verder heeft hij vanmorgen redelijk wat epileptische activiteit laten zien. Hij viel niet weer in slaap, terwijl hij duidelijk wel moe was. Toen Marleen thuis kwam, heeft ze Diederik gecoupeerd, omdat ie toch telkens trekkingen had.

Pas toen Marleen er weer was, Rianne naar huis gegaan was en de gordijnen gesloten werden, viel hij in slaap.

Zo heeft hij de halve middag geslapen, heel erg diep. Hij ziet er wat pafferig uit, klamme handjes, raar, bleek kleurtje, kouwige voetjes en hij rochelt. Al met al niet prettig. Hij ademt wel redelijk netjes via de buik.

De fysiotherapeute vond hem veel beter dan vorige week. Daar moesten we echt over nadenken, wat lijkt dat ontzettend lang geleden. Vorige week dinsdag was hij inderdaad veel slechter, dat was voordat we 's nachts de antibiotica maar weer gestart hadden omdat het niet goed ging. Sindsdien hebben we een Diederik gezien die langzaam opknapte, een heel goed weekend heeft gehad en wat ons betreft juist weer veel slechter is dan in het weekend. Het welbevinden was in het weekend heel goed, nu is het niet prettig, nog net niet akelig. Wij vinden hem veel slechter dan het weekend.

We gaan het ene anti-epilepticum nog een stapje ophogen, dat mochten we op eigen initiatief na 5 dagen doen. We kunnen niet precies bepalen in hoeverre zijn welbevinden slechter is door de epilepsie of door z'n longen. Het een versterkt het ander en het ander versterkt het een. Lastige puzzel, telkens.

Hij ligt nu redelijk rustig, nog niet te slapen.

Anneke is bang dat ze de PABO moet gaan stoppen omdat ze het niet trekt. Op school weet ze meestal net energie genoeg te vinden om "normaal" te doen, maar voor de rest is ze uitgeput. Morgen heeft ze een gesprek met haar PPO-docent, hopelijk kan die iets betekenen zodat de studielast tijdelijk verminderd kan worden. Anders wordt het een tussenjaar. Na alles wat ze al meegemaakt heeft, hoop ik van harte dat haar dit bespaard blijft.