Niet zo'n goede dag

Na het douchen was Diederik weer moe en heeft hij weer een dip gehad. Hij was vandaag niet in orde in die zin, dat hij wat onrustig was en stilletjes, niet vrolijk. Ook niet neutraal, maar wat ongemakkelijk.

Vanmiddag had hij weer een periode dat hij zich duidelijk oncomfortabel voelde. Na verloop van tijd zag je dat terug in de saturatie die zakte naar 95. Daarbij soms rochelen, hoesten, snel ademen. Na een poosje heb ik de zuurstofkraan bijgedraaid naar 3,5 l/m, daar werd het iets beter van. Nadat hij geslapen had en een keer flink gehoest, kon de kraan weer naar beneden.

Vanavond in de stoel ging het na een minuut of 25 ook niet goed. Toen we merkten dat hij naar bed moest, zat hij ineens op 95 en voor hij in bed lag ook op 91. Duidelijk onprettig, erg rochelen en (gelukkig) hoesten.

Hij zit niet meer de hele dag strak op de 100. Normale mensen ook niet, maar dat komt omdat die allerlei activiteiten ondernemen. Bij Diederik is het een teken dat hij harder moet werken, iets dat ik vanmiddag inderdaad eerder zag dan het zakken van de saturatie.

Hij kan soms eventjes blij zijn, bijvoorbeeld als hij blij is om je te zien of als het licht uit gaat als hij moe is. Die momenten zijn echter van korte duur. De foto hierboven is van zo'n zeldzaam moment. Ik was een paar uur weggeweest en toen ik terugkwam, was hij duidelijk heel blij dat ik terug was. Dat soort momenten proberen we toch wel te vangen, vast te houden. Dat gaat helaas niet, je zou het wel in een potje op sterk water willen stoppen en altijd bij je houden...

De spanning stijgt. Eigenlijk al een paar dagen.