Heel ernstig

Om zeven uur vanmorgen had Diederik alarm: saturatie 88%. Toen Marleen beneden kwam, bleek z'n zuurstofbrilletje bovenop z'n neus te zitten. Hij keek akelig en was wakker.

Nadat het brilletje weer goed zat, duurde het een minuut of vijf tot tien voor hij weer op 99 / 100% zat. Marleen bleef er nog even bij, en ineens weer alarm. Dit keer hoge hartactie: 140 tot 150 slagen per minuut. Daar is niets mis mee als je je flink inspant, maar als je gewoon in je bed ligt... Hij had een heftige, niet zo'n lange aanval.

Daarbij ging hij erger rochelen en ineens werd hij heel warm. "Ik voelde hem gewoon warm worden", aldus Marleen. 39 graden en meer. Hij voelde zich erg naar, hoestte een paar keer redelijk goed met z'n hoofd omhoog. Rond half acht werd hij weer rustiger, maar z'n hartactie bleef nog rond de 127.

Om tien over half acht heeft hij weer morfine gekregen omdat hij zo akelig en onrustig was. Koorts schommelt tussen 38,5 en 39,5 graden.

8:35: Net weer hoge hartactie 154 spm, erg benauwd en erg rochelen. Ademt erg snel en ondiep.

Marleen heeft de huisarts gebeld om te vragen of hij kom komen: Over 20 minuten. De dokter was er rond tien over negen. Hij heeft overlegd met de kinderarts, die belde later, toen hij weer aan de praktijk was, nog terug. Lijkt op een longontsteking, maar er is zoveel slijm dat het moeilijk te horen is. Voor nu zijn er door opties:
1. Niets doen en afwachten
2. Zitromax als gewone kuur geven
3. Nog een ander soort kuur geven
In ieder geval gestart met optie 2. Ook een extra shot morfine na twee uur gegeven om wat extra boost eraan te geven. Komt bij het bezoekuur weer.

10:22: 38,2 graden in het oor, 100% en 119 spm. 38,7 rectaal.

10:45: Na het verschonen is Marleen naar boven gegaan. Vijf minuten later zakte hij in bed ineens terug naar 93%, oei. De schrik slaat je om het hart. Hij ademde ook erg kort en benauwd. Hoofd anders gelegd en het ging weer beter.

Als hij naar links ligt met zijn hoofd, zakt hij. Hoofd nogmaals goed gelegd. Ademhaling is moeilijk.

Dokter weer geweest. Eigen kinderarts had gebeld, zo doorgaan, geen andere opties. Vanavond belt hij nog een keer, morgen komt hij weer. We doen zo het maximale wat mogelijk is, optie drie is geen optie. Eventueel stoppen met voeding een optie, maar we willen niet laten versterven.

11:50: Zojuist naar 89% gedipt. Hoofd weer recht gelegd.

Iets later hebben we maar een kapje gepakt in plaats van het brilletje, omdat hij de mond steeds open liet hangen. Daardoor bleef hij telkens zakken in zuurstof. Nadeel: Die werkt pas vanaf zes, zeven liter per minuut, dus we geven nu meer. Lijkt wel wat comfortabeler.

Iets voor half twee weer alarm, hoge hartactie. Voelt ook weer warm, was wat minder geweest. Ademt hoorbaar, kost veel moeite. Hoofd helemaal bezweet.

Vanaf nu om de vier uur morfine.

14:00: Kapje weer gewisseld met het brilletje, omdat hij onrustig werd en z'n mond weer dicht hield. Kijken hoe lang dat goed gaat. Zuurstof naar vijf liter teruggezet. Hoest nu heel zwaar, vol, maar helaas niet voldoende.

De wijkouderling en later de dominee en zijn vrouw zijn op bezoek geweest. Het is heel fijn als je dan even kunt klankborden over ethische dingen: hoe lang moet/mag je doorgaan en wat is nog verantwoord. De grens is niet zo zwart wit als je soms vooraf denkt.

Vanmiddag ging het wisselend beter en slechter. We hebben het kapje weer gewisseld voor het brilletje. Hij kan heel erg te zwoegen, soms klinkt het ademen als gorgelen, zoveel slijm in z'n longen en keel. Heel, heel ziek en naar.

Rond etenstijd viel op dat z'n handjes wat koud en grauw (nageltjes) waren. Marleen schrok daarvan, ik had het al eerder gezien. Omdat het toch ook echt slecht ging, hebben we de huisarts gevraagd nog een keer te komen.

Hij nam ook nu ruim tijd voor ons. Uiteindelijk besloten om om de twee uur morfine te gaan geven. De dokter verwacht dat het ook niet lang meer duurt, maar verwacht nog wel dagen. Ik zelf denk dat het korter zal duren. Ook sluit hij nog niet uit dat de nacht nog verlichting brengt. Als je ziet hoe het nu gaat... weet ik niet of ik dat hoop... Onze tijden zijn in Gods hand, gelukkig maar, maar nu gaan rekken voelt heel erg verkeerd. Zo erg benauwd verdrinken in je eigen slijm: verschrikkelijk!

Vanavond zijn Albert en Ellen op bezoek geweest. Die afleiding was wel even fijn.

Na een heel harde hoest ging hij ook overgeven. Omdat hij ook al een paar dagen geen ontlasting had, hebben we de voeding toch maar stop gezet. We geven een beetje extra water tijdens het geven van de medicatie ter compensatie.

Vanavond heeft de dokter nog even gebeld om te vragen hoe het gaat: ietsjes slechter dan vanavond, nog moeilijker ademen, soms kan hij geen teug nemen omdat er zoveel slijm in de weg zit. De borstkas gaat wel op en neer, maar dan komt er niets. Andere keren schudt het bed van de ademteugen die wel lukken.

Het is een verschrikkelijke martelgang voor Diederik. Ondanks de morfine en de energie die het hem kost, krijgt hij toch regelmatig mee dat ik weg ben geweest of terugkom. Dan wordt hij onrustig en wil geknuffeld worden. Andere keren steekt hij zijn hand uit zodat ik die kan pakken.

In antwoord op mijn vraag van maandag: niet lang meer, denk ik... Het zal een lange nacht worden met niet teveel slaap, ben ik bang.

PS: dit is op de tablet en de telefoon geschreven, excuses voor eventuele autocorrect en taalfoutjes. Ik durfde niet boven achter de pc te kruipen.

Reacties

Beste Fam. Drenth,

Heel veel sterkte, wij bidden voor jullie.

groeten,
Fam. L. van Dijk.
Kampereiland

Beste familie Van Dijk,

Het gebed is een machtig wapen. Hartelijk dank!

Groeten,
Marleen en Jan