Condoleance - maandag

Gisteren was het gelukkig rustdag. Behalve de begrafenisondernemer en onze dominee met z'n vrouw zijn er geen mensen geweest. Wat ben je dan blij dat je christen bent en een rustdag mag houden!

Gistermorgen zijn Marleen, Anneke en Wendy voor de laatste keer bij Diederik thuis gebleven. Of eigenlijk zou je beter kunnen zeggen: bij zijn stoffelijk overschot. Jan en ik zijn naar de kerk geweest. Het is goed om zo weer het gewone gemeenteleven op te pakken en zo te beseffen dat alles doorgaat, ondanks dat je huis op de kop staat. Wel even "hard", maar ook mooi. Af en toe was het wat lastig om de ogen open te houden, omdat je nu eenmaal in de kerk tot rust komt. En door alle spanning en vermoeidheid van de afgelopen weken hebben we nog wel wat in te halen aan rust.

Na het middageten hadden de kinderen dringend behoefde aan wat beweging en frisse lucht. Ik heb ze alle drie maar op pad gestuurd. Wendy en Jan hebben gefietst, Anneke is een stukje gaan wandelen. Anneke bedacht dat ze wel graag wilde zien waar Diederik wordt begraven als voorbereiding op woensdag. Dat vond ik heel dapper van haar. Ik ben trots op je, Anneke!

De afgelopen dagen inclusief vandaag liepen verder "goed". Best veel bezoek gehad, maar telkens mooi gedoseerd: de kamer zat nooit overvol. Dan heb je de gelegenheid om met iedereen even te spreken.

Vanmorgen heb ik het overlijden van Diederik zelf aangegeven. Wendy is mee geweest. De eerste akte van dit jaar van de gemeente Kampen. Nu is mijn trouwboekje me altijd dierbaar geweest. Óns trouwboekje, kan ik beter zeggen. Niet als document, maar als teken van ons kostbare huwelijk. Maar nu Diederik daarin bijgeschreven is als overleden, is er een scheur in gekomen. Geen echte in het echte boekje, maar in mijn hart.

Vanmiddag vroeg ik of mijn schoonvader mijn auto even door de wasstraat wilde halen. Ik ben niet zo'n autopoetser, maar door het stilstaan zat het groene in de rubbers en de auto was toch al erg vies. In plaats van wassen in de wasstraat heeft ie 'm met de hand gewassen en mijn schoonmoeder heeft 'm van binnen schoon gemaakt: hij blinkt weer prachtig. Hartelijk dank, vader en moeder!

Vanavond was de condoleance. Bij ons aan huis. Heel veel mensen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt, hartverwarmend! Voor wie de gelegenheid niet heeft gehad: kom gerust alsnog langs, nu kan het nog! Of hij er woensdag nog zo mooi bij ligt, moeten we maar afwachten.

Sowieso is het een wonder dat we hem nog zo lang, zo goed hebben mogen zien. Direct na het overlijden had hij een heel nare kleur en alles wees erop dat hij al snel niet meer "toonbaar" zou zijn. Zo zie je, dat de Heere die zijn ziel wilde redden, ook nog voor zijn lichaam zorgt.

Wat kan het pijn doen, als je een foto van Diederik ziet waarop hij zo gelukkig kan kijken of lachen. Vanavond bracht de juf van school ook zo'n foto mee. Daar word je dan emotioneel van. Dan mis je hem en zou je hem wel willen vastpakken, vasthouden, knuffelen, met hem spelen. Allemaal dingen die niet meer kunnen. Gelukkig is het verdriet niet al te groot, de troost die er spreekt uit de hoop die we hebben matigt het verdriet enorm. Zijn leven was vol gemaakt, niet afgebroken. Doel bereikt. Zalig geworden. En daar ligt veel meer in dan deze simpele woorden kunnen uitdrukken.

Morgen nog één dag, voor we hem woensdag hopen te gaan begraven.

Reacties

Goedemorgen lieve mensen. In gedachten constant bij jullie! Hij blijft getrouw, gisteren en heden Dezelfde.......

Liefdevolle groet van ons voor jullie!