Weer verder... dag 1

Marleen heeft veel wakker gelegen vannacht en ik was vroeg wakker, volgens mij rond zeven uur. Nog even doezelen wil niet zo goed. Eenmaal wakker gaan je gedachten draaien en ze dan weer stil zetten is vrijwel onmogelijk. Ook had ik buikpijn, ik denk dat het kwam van het lekkere eten (de hele afgelopen week is er voor eten gezorgd door gemeenteleden!) dat ik na een paar dagen bijna niet eten me erg heb laten smaken. Overdaad schaadt.

Na verloop van tijd ga je er dan toch maar uit, al was dat pas tegen half negen. Even douchen en daarna gezamenlijk ontbijten. Selbstverständlich gaan de gesprekken naar de rouwverwerking en het is moeilijk om te zien dat ieder het op z'n eigen manier doet, in een andere fase zit. En de fases wisselen elkaar af, soms berusting, soms blijdschap, soms intens verdriet, soms huilen. En dat gaat maar door elkaar heen.

Vooral Anneke lijkt het erg moeilijk te hebben. Zij hád het al zo moeilijk de afgelopen maanden... Ze probeert wel een scheiding te maken tussen haar vermoeidheid en zorgen van de afgelopen tijd en het verdriet dat er nu bij is gekomen, maar deels loopt dat natuurlijk door elkaar heen. Ze praat er gelukkig wel over, al verwacht ik binnenkort nog wel een damdoorbraak. Er ligt nog zoveel verdriet in dat stuwmeer...

Wendy laat sinds het overlijden van Diederik 's nachts de lamp aan. Na twee dagen kwam ze er mee dat ze onbewust bang is geweest om in haar slaap te overlijden. Daar sta je dan nog niet verbaast van ook: al is ze al 16, angsten zijn maar zelden rationeel. En ze lijkt, sinds ze ontdekt heeft hoe ontspannend 's avonds voor het slapengaan douchen is, het redelijk goed te doen. Soms even nukkig kijken (zonder echt nukkig te worden), soms even verdrietig, maar ze kan ook wel weer blij om dingen zijn.

Jan lijkt het redelijk goed te kunnen behappen. Lijkt, want zeker weten doe je het met een jongen van 10 natuurlijk niet. Hij praat er heel open over, hij heeft heel open Diederiks lichaam in de kist gevoeld en geeft aan dat het van binnen pijn doet zonder dat het zich uit in huilen, maar het wel wat minder lijkt te worden. Toch ook wel iets om in de gaten te houden.

Marleen en ik praten samen ook veel. Ik moet, zodra ik ontdek dat ik ergens tegenop zie, het gelijk doen om ervoor te zorgen dat de angst de overhand niet krijgt. Marleen wil het juist rustig aan doen, z'n tijd geven en dan komt het vanzelf wel. Marleen voelt nog steeds de rust in het hart die een deken legt over het verwachtte verdriet.

Zelf heb ik vandaag een afspraak bij de bedrijfsarts gemaakt om hem de vraag voor te leggen hoe ik op een gezonde manier de draad weer op kan pakken. Ik ben zo ontzettend moe van alles. Dat is eigenlijk begonnen toen Diederik vorig jaar februari in het ziekenhuis kwam, dus dat loopt ook al een tijdje. Wat ik te allen tijde wil voorkomen is dat ik weer een burnout én een depressie op zou lopen, zoals ik al twee keer heb gedaan in het verleden. Dat zwarte gat is wel mijn schrikbeeld en ik probeer (actief!) er alles aan te doen om dat te voorkomen.

Na het eten vanmorgen ben ik Diederiks slaapkamer ingelopen, samen met Marleen. Gisteravond hadden we het bed terug gezet op de plek waar het hoort en de armstoel op de plek waar ie de laatste weken stond. En de tuinstoeltjes ernaast, zodat de opzet weer was zoals toen Diederik stierf. Vanmorgen heb ik de gordijnen voor het eerst weer open gedaan. Marleen vroeg nog: "moet dat nou?" maar dat hoort bij verder gaan. Dat deed pijn, zo samen in die kamer te zitten, de gordijnen open en samen napraten over wat er allemaal gebeurd is. Toch merkten we dat het goed is om door die momenten heen te gaan, zodat je er niet steeds meer tegenop gaat zien om die kamer binnen te lopen.

De afgelopen maanden zijn we buiten een keer in de week werk, boodschappen en de kerk niet uit huis geweest. De laatste keer dat we weg zijn geweest was halverwege oktober. Dan wordt je wereld wel erg klein, moet ik zeggen. We hadden voor Diederiks overlijden al afgesproken dat we na de begrafenis zo snel mogelijk weer met ons vijven weg zouden gaan. Enerzijds omdat we al zo lang thuis zaten, maar anderzijds zeker ook om toch door dat moment heen te gaan. Vanmorgen wilde Marleen echter liever thuis blijven. Voor haar wilde ik graag thuis blijven, maar ik zelf wilde, juist om door dat moment heen te gaan, heel graag weg. Want als ik diep in mijn hart keek, kroop ik liever in bed om niets meer te doen, zeker niet verder te gaan in het leven! Ik was dan ook heel teleurgesteld toen ze zo eerlijk zei dat ze het liefst thuis bleef. Ik werd daar heel verdrietig van en was vanaf dat moment stilletjes en ineens heel erg moe.

Dat gaf toch wel even een akelig moment, als je voor elkaar dat wilt doen wat je zelf niet wilt. Marleen wilde voor mij op visite, ik wilde voor haar thuis blijven. En als klap op de vuurpijl kwam tijdens het middageten Medidis de zuurstofconcentrator, de zuurstofflessen en de overige spullen voor zuurstof ophalen. Wat deed het pijn om Marleen dan ineens in tranen te schieten. De chauffeur van Medidis was er een beetje van slag van. Gelukkig konden we het samen oppakken en zijn de spullen netjes opgehaald.

Na het eten hebben we nog even om het orgel gezongen. Vlak voor we zo rond half drie in de auto, richting Rijssen, stapten om even naar mijn schoonouders te gaan, kwamen er bijna 100 kaarten binnen. Gisteren ook al bijna 60. Lieve mensen, hártverwarmend, hartelijk dank! Speciale dank naar Adriaan en Annelies voor het mooie linnendoek met de tekst uit psalm 23.

Bij mijn schoonouders had Marleen wel even een moeilijk moment, wij samen eigenlijk. Maar dat mag. Het mag wel een wonder heten dat het zo in stukjes komt en we niet, zoals ik verwacht had, helemaal buiten onszelf van verdriet zouden zijn. Ik ben echt verwonderd dat het tot nu toe zo in stapjes tot ons komt!

Daarna hebben we nog even een kort bezoekje aan mijn ouders gebracht.

Patat halen is (gelukkig) bij ons thuis een bijzondere gebeurtenis, dus dat heeft wat feestelijks. Dat vonden we allemaal niet zo gepast om dat te doen in de periode tussen overlijden en begraven, dus hebben we dat uitgesteld tot vandaag. Maar inmiddels was het zo rond half zeven en voor we weer in IJsselmuiden zouden zijn, zou het minstens een uur later zijn. Daarom hebben we snel even wat donuts en kaasbollen bij de supermarkt gehaald, zodat we tenminste niet op een lege maag terug hoefden naar huis.

Nog maar koud op weg was het even ongezellig op de achterbank. Dat was te verwachten, na zoveel emotie en spanning van de afgelopen tijd. Gelukkig liet zich dat goed leiden en groeide dat niet uit in ruzie. Onderweg viel het me tegen om in het donker te rijden. Ik had zelfs een moment dat ik vrachtwagens op me af zag komen en mezelf erop betrapte dat ik wel erg dicht richting berm ging. Waar dat nu aan lag??? Ik heb natuurlijk wel erg weinig auto gereden de laatste maanden, maar of dat nu een oorzaak kan zijn? Geen idee. Toen we in Zwolle kwamen, heeft Marleen de bestelling vast telefonisch doorgegeven, zodat we die zo onderweg op konden halen en ineens door konden naar huis.

Tja, en dan kom je thuis in een leeg, donker huis. Nu gebeurde dat wel vaker als Diederik uit logeren was, maar nu voelde het toch anders. Tijdens het eten hadden Anneke en ik tegelijkertijd een verdrietig moment. Al dat lekkere eten, samen best gezellig en dan tegelijkertijd zo'n verdriet in je omdragen. Wat troost het je dan dat Diederik een veel betere maaltijd voorstaat. Ik zei al tegen Marleen en de kinderen: je zou, als je dat vergelijkt met wat wij hadden, bijna ondankbaar voor je eten worden.

Er werd altijd al gepraat bij ons thuis, maar deze dagen wel bijzonder veel. Er is ook zoveel om over te praten om ervoor te zorgen dat we als gezin samen rouwen en niet ieders apart. Wat een onmogelijke taak heb je dan als priester in je gezin, als je dat helemaal alleen moet doen. En ik weet wel dat de Heere ook niet los laat als wij het gevoel van Zijn nabijheid verliezen, maar wat verlang je dan terug naar die volheid waardoor je overloopt. Wat zijn die eerste twee dagen na Diederiks overlijden dan een groot, groot wonder geweest!

Wat mij van vandaag bij blijft is vooral het weer proberen verder te gaan met een lege plek en pijn om juist dat te doen. Morgen een dag samen thuis, niets gepland. Dat lijkt me ook wel moeilijk. Zaterdag maar even zien of we nog weg gaan, zondag gewoon kerk en maandag gaan Wendy en Jan weer naar school. Anneke heeft studieweek, ik hoop woensdagmorgen een morgen te gaan werken. De week erop heb ik op woensdag een afspraak bij de bedrijfsarts. Marleen ziet er tegenop om het werk in huis weer op te pakken, vooral bang dat het allemaal weer "gewoon" wordt. Ik ben juist bang dat het nooit weer "gewoon" wordt, eigenlijk weet ik dat wel zeker.

Wat ik vooral mis, zijn de momenten waarop ik Diederik voor mocht lezen uit de kinderbijbel en samen met hem mocht bidden. Nu dat weggevallen is, realiseer ik me pas dat die momenten niet alleen voor hem waren, maar ook voor mij. Wat heeft de Heere daar goede tijden gegeven aan dat ziekbed. Hoe kun je daar nu verder invulling aan geven??? Dan is het een week nadat de Heere over deed lopen en ben je alles weer kwijt. En juist daarom zou je niet verder willen, maar daar blijven waar het goed was. "Het is beter te zijn in het huis der klaagzangen dan in het huis der maaltijden." Al kan ik de oorsprong van de tekst even niet vinden, dat hebben we afgelopen dagen wel beleefd!

Reacties

Lieve mensen, We willen ons niet opdringen, maar willen er graag voor jullie zijn! We hebben respect voor jullie, denken aan jullie en bidden boven alles voor jullie!

Liefdevolle groet, de Beltjes.