Allemaal thuis

Vandaag waren we allemaal thuis. Vanmorgen hebben we pas om tien uur samen ontbeten. Tijdens het ontbijt hebben we besloten niets te doen vandaag, ook niet even weg te gaan. Een extra rustdag.

Marleen had vannacht slecht geslapen. Dat doet ze sinds het sterven van Diederik wel vaker, iets wat ik me na bijna 18 jaar huwelijk niet voor kan stellen. Marleen róók vroeger het kussen maar en ze sliep al. Ik heb zelf de laatste paar dagen heel goed geslapen, sinds Marleen afgelopen zaterdag mijn rug weer ingetapet heeft. Pijnvrij gaan slapen helpt zeker om 's nachts niet wakker te worden! En vanmorgen werd ik zelfs met een goed gevoel wakker, iets wat me bijna nooit overkomt. Beter slapen is absoluut beter voelen!

Na het ontbijt ben ik naar mijn werkkamer gegaan en vrijwel direct kwam Jan jr. naar boven met zijn notebook: hij kwam bij me zitten. Heel vanzelfsprekend, heel lief, heel samen! Terwijl ik een brief aan het voorbereiden en typen was, heeft hij een spelletje zitten spelen. Af en toe een keertje, terwijl je naast elkaar zit, een chatberichtje heen en weer sturen verhoogt dan de saamhorigheid, gezellig!

Omdat ik op het werk altijd om half één eet, doe ik dat thuis ook graag. Om 12:33 krijg ik een appje van Marleen: "We eten iets later. Ik huil en bid en heb de tafel nog niet gedekt...." Diederiks kamer is daar een uitgelezen plek voor, én je hebt de lege plek heel fysiek én je hebt er de rust en ruimte om stil te zitten. Dat doen we wel vaker, even op Diederiks kamer zitten. Wat kun je dan anders terugappen dan "geeft niet, bidt en huil maar"? Ik heb me moeten bedwingen om niet naar beneden te lopen en haar te troosten. Ook zij moet ruimte hebben om alleen te verwerken. Ze kwam later wel boven toen ze klaar was om te gaan eten en dat was het juiste moment om even te knuffelen.

Vanmiddag had ik nog een bijzonder moment met Jan. Na het eten waren we weer samen naar mijn werkkamer gegaan om zijn notebook nog even na te kijken omdat er wat problemen mee waren. Ik realiseerde me ineens dat de laatste keer dat we samen gezellig op mijn werkkamer hadden gezeten, de minuut voor Diederiks overlijden was. Toen ik het daarover met Jan had, zag je de pijn in zijn ogen. Even samen knuffelen en erover praten. Een kort moment maar, hij ging daarna weer verder in z'n Donald Duck waar hij in aan het lezen was. Hij lijkt door alles heen te laveren, maar ergens zit er toch diepe pijn bij hem van binnen, dat kan niet anders.

Anneke heeft vanmiddag, ondanks dat ze met zichzelf afgesproken had niet wat te gaan doen en alleen uit te rusten, toch aan een project voor school gewerkt. Omdat ze vond dat het moest, niet omdat ze vond dat het kon. Dat wreekte zich vanavond: ze zag het allemaal niet meer zitten. Hopelijk een leermoment, Anneke!

Vanavond kwam een van de ouderlingen waar onze kinderen catechisatie van krijgen op bezoek. Hij was niet in de gelegenheid geweest om tijdens het condoleren langs te komen en kwam nu even langs omdat we telefonisch lastig te bereiken waren. Jan jr. was al naar bed, maar die kwam (toevallig?) even beneden om naar de wc te gaan. Na een minuut of vijf ging hij wel weer naar bed. Was ook nodig, want hij is nog lang niet weer bijgeslapen! Na het goede gesprek hebben we weer lang na zitten praten. Op een gegeven moment hadden we het over het moment van sterven van Diederik. Dat moment blijkt vaak door Annekes hoofd te spoken. Wat moet dat moeilijk voor haar geweest zijn! En het er dan ook niet over durven hebben omdat het pijn doet. Ze riep op die avond toen het gebeurde vol verbazing, ongeloof uit: "Hij is gestopt! Hij is gestopt!". Arme Anneke. Wendy zij even later: "ik denk dat dat dat niet zo is hij is niet gestopt, maar begonnen!". Daar schiet je dan een brok van in de keel.

Ik zelf ben moe. Zo ontzettend moe. Maar wel rust in het hart, verlangen in het hart naar de nabijheid van de Heere zoals Diederik die mag ervaren. Vertrouwen in de toekomst dat er betere tijden aan zullen breken. Maar zo moe... Morgenvroeg heb ik de afspraak met de bedrijfsarts staan en daarna het poortwachtergesprek. Ik ben benieuwd.