Naar het werk - arbo-arts en poortwachtergesprek

Marleen was al naar beneden toen ik wakker werd. Volgens mij heb ik wel aardig geslapen, maar ik werd wel moe wakker.

Vlak voor Marleen beneden kwam, was Anneke (toch) al de deur uit om een aantal tentamens te maken. Dat heeft haar gelukkig een paar hele mooie cijfers opgeleverd, waaronder een 8,5 en een 9.

Jan jr. was ook vandaag nog moe, dus hij is nog een dag thuis gebleven. Vanmiddag heeft hij (gelukkig!) wel bij een vriendje gespeeld. Hij denkt erover om morgen een halve dag naar school te gaan. Nadat we ons erin vergist hadden hoe moe hij toch was na een week gewoon school, zijn we wat voorzichtiger en moet hij zelf maar even aangeven of het verstandig is. Hij oogt nog wel erg moe met een behoorlijk wit snuitje.

Wendy gaat een beetje rustig haar weg, dat vind ik op zich wel positief. Dat kon ze namelijk voorheen ook goed. Ze kijkt af en toe nog wel zo speciaal uit de ogen dat je kunt zien dat ze nog niet in orde is, druk in haar hoofd, zoals ze dat zelf noemt. Ze is van plan om volgende week weer naar school te gaan, ze weet alleen nog niet in welke vorm en hoe lang. Ook hier willen we niet forceren, laat ze het zelf maar aangeven. Bij de kinderen is echt geen sprake van simuleren of rekken, daarvoor is er veel te veel gebeurd.

Vandaag was de dag dat ik naar het werk ging voor het gesprek met de arbo-arts en het poortwachtergesprek. Een beetje spannend was het natuurlijk wel. Omdat ik zo moe was en het eerste gesprek om half elf was en het tweede om één uur, heb ik mijn collega maar geäppt dat ik rond half elf pas zou komen. De arts heeft zo mijn verhaal aangehoord en dan komt de vraag wat ik zelf graag wil. Ik zou graag twee weken rust willen en daarna terugkomen. Hij stelde voor om tot 8 februari thuis te blijven (ruim twee weken) en daarna in 3 maand tijd op eigen tempo en initiatief op te bouwen, in overleg met mijn leidinggevende. En als er wat aan de hand zou zijn, moet ik me melden. Dat is wel een heel ruim standpunt, daar ben ik wel blij mee.
Daarna heb ik met mijn beide collega's het een en ander doorgesproken, in de kantine met de gebruikelijke collega's gegeten en om één uur was het poortwachtergesprek. Normaal doe je dat volgens mij met je leidinggevende en iemand van personeelszaken, maar omdat mijn direct leidinggevende de Duitse financieel directeur is, heb ik dat gesprek met het hoofd P&O en een collega van P&O gehad. Ook dit was een prettig gesprek met ruimte voor wat er is gebeurd, overleg over hoe nu verder, enzovoorts. Van mijn kant nogmaals de dank uitgesproken over hoe men bij Saturn omgegaan is met deze moeilijke periode. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik met een gerust hart terug kan kijken, dat we alles voor Diederik hebben gedaan wat we konden én dat we veel mooie momenten hebben meegemaakt!

We hebben afgesproken dat ik vanaf 8 februari om de dag 2 uur ga werken en na een week evalueren. Mezelf kennende als niet zo goed met m'n grenzen om kunnen gaan, vind ik het wel prettig om even een externe (als in, niet in mijn hoofd) hulp te willen hebben om mee te kijken of ik niet mijzelf voorbij loop…

Daarna moest ik nog even terug naar mijn collega om een gaatje in de firewall te schieten. Mijn hoofd zat inmiddels helemaal vol, het was erg lastig om me te concentreren. Ik kon het maar niet goed uitleggen, iets wat ik normaal gesproken heel leuk vind om te doen. Het gat schieten is wel gelukt, gelukkig.

Toen ik naar huis reed, zat mijn hoofd helemaal vol. Op weg naar huis kom ik in het dorp langs de weg naar de begraafplaats. Daar rijdt ik al bijna 8 jaar elke dag langs, niet wetend dat die zijstraat naar de begraafplaats een heel andere betekenis voor me zou krijgen dan een zijweg. Net na drieën reed ik hierlangs en vlak ervoor besloot ik: ik ga even bij het graf langs.

Op de begraafplaats heb ik Marleen een foto geäppt van mijn auto op de parkeerplaats van de begraafplaats, zodat ze zou weten dat ik nog even uitbleef. "Ha, ben je daar nu?" - "Ja, ik moet even langs onze lieve jongen." Dat doet zo'n pijn… Bij het graf gekomen heb ik het uitgesnikt van verdriet, spanning, vermoeidheid. Toen ik er een poosje had gestaan en eindelijk rustig werd, kwam ineens Marleen op me toe lopen. Zij had gauw de fiets gepakt en was ook gekomen. En toen kon ik het weer niet houden van verdriet. Waar ik anders altijd moeite heb om me te laten gaan met iemand in de buurt, kon het nu. We hebben daarna nog een hele poos op een bankje vlak bij zijn graf gepraat, gezeten. Dan hoor je de auto's langs de begraafplaats razen, de vogeltjes fluiten en zie je de zon door de bomen zakken. Wat was ik blij dat Marleen gekomen was en wat was ik blij dat ik daarvoor ook even een moment alleen bij het graf had!

Toen ik thuis kwam, was Anneke helemaal verdrietig. De beide dames die al eerder niet zo lief en begripvol tegen haar waren geweest, gebruiken nu wat ik op de blog schrijf tegen Anneke, om haar aan te vallen. Er staat zoveel over Anneke op de blog, als ze echt geïnteresseerd waren in Anneke, hadden ze genoeg stof om over te praten. In plaats daarvan maken ze haar last die ze te dragen heeft nóg zwaarder. Arme, arme Anneke! Gelukkig praat ze erover thuis, deelt ze het zodat het haar niet/minder blijft plagen. En had ze daarna ook goed nieuws over de cijfers die ze gehaald had.

Vanavond bij de dagsluiting, toen Jan naar bed ging, hebben we nog een poos nagepraat. Voor we het wisten was het acht uur, dus zijn we maar overgegaan op de thee en heeft Jan nog tot half negen bij ons gezeten. Toen ik Jan er naar vroeg, vond hij dat het beter was om de pijn niet te negeren en te bewaren, maar erover te praten, het niet te negeren. Maar hij moest ook bekennen dat hij dat wel een beetje deed. Meer dan een beetje. Daar moest hij van mij in bed maar even over na gaan denken. Hmm, dan maak je je toch zorgen over zo'n jongen. En zulke meisjes.

Over Marleen maak ik me minder zorgen. Haar "zwakte" is haar kracht: ze kan zo verdrietig zijn en uithuilen. En daarna opstaan en haar werk weer oppakken. En als het nodig is het werk laten liggen en stilstaan, rouwen. Zo'n sterke vrouw, zo emotioneel stabiel, zo warm, zo gevoelig, zo … een fantastische vrouw! Het enige waar ik me een beetje zorgen over maak is of ze wel voldoende uitrust. Gelukkig gaat ze 's middags af en toe even liggen voor een hazenslaapje, daar kan ze echt van opknappen.