Fysio - oude foto's

Vandaag zijn we een beetje allemaal onze gang gegaan. Jan en Wendy hebben vooral in de kamer Kameleonverhalen geluisterd en Anneke is op haar kamer bezig geweest. Een dag om te doen waar de kinderen zin in hadden. Marleen heeft zich met wat huishoudwerk bezig gehouden, op Diederiks kamer zitten lezen en is vanmiddag een uurtje naar bed gegaan.

Vanmorgen ben ik bij de fysiotherapeut geweest om weer conditie op te gaan bouwen. Na vorig jaar 15 kg aangekomen te zijn en de laatste maanden bijna alleen bij Diederik op de kamer te hebben gezeten, is het dringend nodig om weer in beweging te komen. Na wat uitleg en bespreken wat ik graag wil, hebben we besloten om voorlopig twee keer in de week te beginnen met een lichte training. Daarna opbouwen, zodat in een maand of drie voldoende conditie wordt bereikt om het zelf verder op te pakken. Ik kom nu als een oude man uit de auto, pfff, dat kan beter. M'n wandelingetjes heb ik al weer opgepakt en boodschappen in het dorp gaan weer op de fiets (of beter: we gaan weer het dorp in!), maar ik wil vooral graag zorgen dat m'n schenen, knieën, rug en nek het blijven doen en niet overbelast raken. En tegelijkertijd is een betere lichamelijke conditie belangrijk voor een betere geestelijke conditie!

Toen ik terug fietste kwam ik natuurlijk weer langs de zijstraat waar de begraafplaats aan ligt. Als je iets verder doorrijdt, voorbij de ingang, is er nog een soort achteringang bij het rooms katholieke gedeelte. Van daaruit is het veel korter naar Diederiks graf. (Wat naar om te zeggen, Diederiks graf.) Daar heb ik mijn fiets neergezet en ik ben rustig naar zijn graf gelopen. Ik heb er even gestaan, alleen. Het is voor mij een manier om de pijn te ervaren, los van mijn taak thuis als vader. Om de pijn toe te laten. Het was veel minder emotioneel dan gisteren. In de grond der zaak vind je niet wat op het kerkhof dan alleen de pijn van het verlies.

Vanmiddag heb ik met Jan jr. twee oude websites opgezocht en teruggeplaatst. Op deze twee websites zijn foto's te vinden van Diederiks eerste twee weken. Het is onbevattelijk om die lieve baby te zien en dan te bedenken dat het zo'n grote, flinke vent is geworden én hij inmiddels ook al overleden is. Bekijk de foto's maar eens via onderstaand adres:
http://www.chinco.nl

Tijdens het dagsluiten met de kinderen gebruiken we de 14 dagsluitingen achterin het boekje van W. Visser "Als ik beroofd ben". (http://www.hertog.nl/artikel/9789055514649/Als-ik-beroofd-ben.../ warm aanbevolen!!!) Aan de hand daarvan hebben we samen het gelezen gedeelte besproken en vandaag konden we Diederiks leven en sterven heel mooi in de tekst weven. Wat gaat daar een krachtige boodschap van uit, zijn leven en sterven! Hoe hebben wij (Marleen en ik) geworsteld om opnieuw bevestiging te krijgen van Diederiks zieleheil om ruim van Gods goedheid te kunnen spreken. Maar hoe heeft de Heere dit ook vervuld!!! Wat een grote, GROTE zegen om te weten dat de Heere onze jongen echt thuisgehaald heeft. Maar ook dat dit hét bewijs is dat iederéén het kan krijgen! Ons verstand zit eerder in de weg dan dat het een hulpmiddel is...