Weer nog erg moe

Gisteren ben ik iets vergeten te melden. Gistermiddag heb ik een hele poos met Jan samen op mijn kamer gezeten. Aan het eind van de middag hadden we het over zijn orgelles en judoles voor die avond. Ik wist niet goed of ik hem moest stimuleren of juist temperen en hij wist ook niet goed wat hij moest. Na samen wat gepraat te hebben werd hij ineens verdrietig. Hij zag er tegenop en was zo moe. Had ook een beetje hoofdpijn en wilde graag thuis blijven. Ja, kom, natuurlijk! Daarna hebben we nog een poosje gepraat. Wat hij het ergst vind is dat Diederik nooit meer terugkomt. Je hem nooit meer kunt knuffelen. Lieve jongen, er zat dus tóch meer emotie dan je liet zien! Samen hebben we denk ik wel een uur zitten praten.

Vandaag hebben we ook een luie dag gehad, vergelijkbaar met gisteren. Allemaal moe, weinig uitgevoerd. We hebben heel laat ontbeten en waren daardoor de hele dag wat laat.

Vanmiddag hebben Jan en ik weer een poos op mijn kamer samen zitten computeren. Dat is wel gezellig. Het kostte hem moeite om los te komen van z'n spelletje om om kwart voor vier naar een vriendje te gaan, wat hij graag wilde.

Anneke was vandaag erg moe en somber. Ze maakt zich erg zorgen over de situatie op school en ziet erg op tegen maandag. Ik hoop van harte dat de dames onderling een wapenstilstand sluiten en in ieder geval naast elkaar de studie kunnen volgen.

We hadden van een oom en tante van de kinderen een envelop gekregen met inhoud met de "opdracht" om er een patatje van te kopen. Daar hebben we vanavond een maaltijd van de chinees van gehaald. De kinderen hebben gesmuld (en wij natuurlijk ook!) Dank jullie wel!

Vanavond onder de thee liet Marleen me wat filmpjes van Diederik op haar telefoon zien. Als je hem dan gezellig hoort keuvelen, dan doet het gemis pijn. Wat lijkt het lang geleden! En dat terwijl het filmpje van half december was, een goede maand geleden. Er is zo ontzettend veel gebeurd in de tussentijd... Het gemis nu moeten gaan inleven vond ik de grootste dooddoener die ik gehoord heb na Diederiks sterven, maar het wordt voor ons nu wel werkelijkheid. En dat staat los van de rust die we mogen hebben, nog steeds. Het is voor mij een wonder dat Marleen en ik niet opstandig zijn. En zo blij mogen zijn dat Diederik bij de Heere is.

Iets anders wat me op het hart ligt om te zeggen. Zoveel ouders die zelf een kind verloren of die een (mcg) kind hebben dat ze waarschijnlijk ook eens moeten missen (of achter zullen laten...) hebben hun medeleven betoond. Zoveel handdrukken, kaarten van deze groep mensen. Heel bijzonder, heel dubbel. Aan al die mensen in het bijzonder: van harte Gods zegen en nabijheid toegewenst. Voor jullie bijzonder is het gedicht dat ik op 12 januari plaatste.