Dagen 24 en 25

Zaterdagavond lagen we al om tien over half tien in bed, zo moe waren we. Met wat onderbreking heb ik tot tien voor half twaalf de andere dag geslapen. Zondagmiddag heb ik weer drie uur geslapen, zo ontzettend moe was ik. Na kerktijd zijn we 's morgens gezamenlijk naar Diederiks graf geweest. Het blijft verdrietig. Soms makkelijker, soms moeilijker. Duidelijk is vooral dat we allemaal verschillend rouwen, op een verschillend tempo en vooral niet lineair: het is geen proces dat automatisch afloopt, maar de fases herhalen zich en soms komen ze in andere volgordes terug. Dat maakt het gelukkig mogelijk dat er meestal wel iemand is die de ander kan troosten, al kun je je soms zo alleen met je verdriet voelen. Wat, wat mij betreft, zeker ook goed is: óók alleen verwerken.

's Avonds zei Wendy dat ze zaterdagmiddag, toen ze zo teleurgesteld naar boven ging, heel erg boos was geweest. Op God, dat Diederik er niet meer is. En dat hij nu gelukkig is en wij hier nog zitten.En daarna voelde ze zich er zo schuldig over. Och kind toch! We hebben erover gepraat, ik heb haar gezegd dat dat niet geeft, omdat de Heere wel weet waar mensen van gemaakt zijn, van welke lap we gescheurd zijn. En dat ze dat in gebed wel tegen de Heere mag vertellen, Hij weet er wel raad mee.

Anneke is naar JV geweest, dat vond ze fijn. Een bezinning over "oordelen" in allerlei vorm. Ze vond het volgens mij heel herkenbaar en toepasbaar.

Vanmorgen is Anneke naar school gegaan. Na schooltijd is ze met haar klasgenoot nog de stad in geweest. Ze vond het super! Later op de dag was ze wel erg moe.

Toen Marleen vanmorgen op zoek was naar iets in haar nachtkastje, vond ze het kaartje dat bovenaan dit artikel staat. Dat deed pijn: het kaartje dat bij het laatste moederdagcadeautje zat dat ze van Diederik heeft gekregen.

Vorige week had Wendy al gezegd dat ze vandaag weer naar school zou gaan. Toen dat vanmorgen werkelijkheid werd, zag ze het "ineens" niet meer zitten. Ze ziet ontzettend op tegen de omgeving die weer doorgaat met het leven, terwijl zij van binnen zich nog zo verdrietig voelt. Ik zag in haar ogen dat ze de drempel als steeds hoger ervaart. Toen we het daar over hadden, vond ze het een goed idee om morgen toch te gaan, twee uurtjes en net het eerste uurtje dat ze gaat is dan het mentoruur. Kan ze het even met haar mentor overleggen hoe ze nu de komende tijd haar schoolwerk voorzichtig weer op wil pakken. Als ze dan thuis komt na die twee uur, kunnen we het erover hebben hoe ze het ervaren heeft en hoe ze ermee om gaat, zou kunnen gaan.

Jan jr. wilde graag na de etenspauze pas naar school. Dan hoefde hij niet op het schoolplein te staan als hij net binnenkomt en niet allerlei vragen over zich heen krijgt. Daar had ie goed over nagedacht. Om half één is hij rustig naar school gefietst, zodat hij flink na de bel op school was. Wat verder volgens mij uitstekend beviel, want hij kwam enthousiast uit school weer. Wel was hij weer erg witjes, dus we moeten hem wel in de gaten houden! Hij gaat de rest van de week de ochtenden naar school.

Toen ik naar fysio was, heeft Marleen de beneden gestofzuigd. Daarna was ze zo moe, dat ze het niet zag zitten om boven nog te stofzuigen. Dat heeft ze gelukkig ook niet gedaan. Toen ik thuis kwam, zat ze net in Diederiks kamer te lezen. Samen hebben we op de bank nog een poosje zitten lezen, maar om half drie heb ik haar verplicht naar boven gestuurd om even te rusten. Vermoeidheid en voldoende slaap blijft wel een zorg, óók bij Marleen die altijd roept dat het goed met haar gaat.

Na de fysio ben ik vanmiddag bij Diederiks graf geweest. Ik zat te vol adrenaline om me rustig te voelen, dat was wel een beetje jammer. Wendy is ook alleen bij het graf geweest, een uurtje later.

Vanavond toen Jan jr naar bed ging, kwam hij een beetje trots en blij z'n pyjama laten zien. Ik had het eerst niet door, maar Anneke wel gelijk. Dat was de eerste keer dat hij een pyjama die hij van Diederik geërfd heeft aan had! Dat deed een beetje pijn, maar het was ook heel mooi om te zien. Een beetje dubbel, maar vooral heel mooi. Anneke werd er erg verdrietig van, gelukkig heeft ook ze een mama die troosten kan.

Vanavond kwam een collega met z'n vrouw op bezoek. Erg fijn gesprek gehad. Allebei hebben ze iemand dichtbij verloren en dan is het goed om te horen hoe daarmee omgegaan is, omgegaan wordt.