Vermoeidheid - de rode draad

Anneke besloot gisteravond, toen we het er over hadden, om vandaag maar niet naar school te gaan. Ze wil heel graag haar stage donderdag de hele dag en vrijdagmorgen proberen te doen en zag het niet zitten om dan ook vandaag naar school te gaan. Ze had geloof ik ook maar één les en een les waarvan ze niet wist of ze daar naar toe moest gaan omdat ze het cijfer van de toets nog niet terug had.

Jan jr. kwam vanmorgen rond kwart over twaalf al thuis, terwijl we hem pas rond één uur verwachtten. Hij had, zoals hij zei, barstende hoofdpijn en had tijdens rekenen het met de juf overlegd dat hij na rekenen naar huis zou gaan. Bij het naar huis fietsen werd het wel beter. Thuis heb ik hem uitgevraagd wat er nu gebeurde en wat voor hoofdpijn het was. Lijkt op spanningshoofdpijn, door het voorhoofd te masseren kon ik de hoofdpijn wat verlichten. Het lijkt erop dat ie teveel hooi op de vork neemt. En hij was zo enthousiast!

Wendy kwam ook eerder terug uit school. Na het eerste uur les dat ze volgde was de energie op. Vanavond vertelde ze dat een van de meisjes uit haar klas had gevraagd wanneer ze weer gewoon naar school ging, "want ze was al drie weken niet gewoon op school". Dat deed blijkbaar pijn. Gelukkig zij een ander meisje dat ze Wendy met rust moest laten, dat deed haar goed. Wendy neemt zeker teveel hooi op de vork. Vanavond hebben we nog even zitten praten. Ze geeft aan dat ze moe is, somber, overal tegenop ziet en overal moe van wordt. Tot ze volgende week bij de praktijkondersteuner bij de huisartsenpraktijk is geweest blijft ze voorlopig thuis.

Marleen pakt het redelijk op. Zoals iedereen heeft ze momenten waarop ze ineens even kan huilen, zich terugtrekt op Diederiks kamer om even stil te lezen, ze lacht minder dan vroeger en ze vind het soms zo lastig allemaal. En energie blijft ook voor haar een punt van aandacht. In huis doet ze het hoognodige, de rest kan wel even wachten, maar dat kost haar behoorlijk energie. Maar juist haar emotionele momenten laten haar kracht zien. Terwijl het ook haar allemaal niet in de koude kleren is gaan zitten!

Zo vergaat het mezelf ook. Twee uurtjes gisteren aan het orgel knutselen verbrandde al mijn energie. Het lijkt de rode draad door ons rouwproces. Het is ook goed te verklaren. We zijn al sinds de jaarwisseling vorig jaar bezig met het sterven van Diederik op de middellange termijn. In februari vorig jaar werd hij opgenomen, waarbij wij het heel spannend vonden hoe hij daar door zou komen. Elke longontsteking de laatste 3 jaar werd erger, moeilijker en bij elke longontsteking steeg ook de angst om Diederik kwijt te raken. Toen hij na de ziekenhuisopname in februari vorig jaar weer stilletjes werd, werd de angst ook weer groter. Toen dat resulteerde in de laatste ziekenhuisopname in september vorig jaar, werd de angst door de dokters omgezet in een prognose: nog hooguit een jaar. Het verloop sindsdien is bekend. Zo ligt er al zeker een jaar een flinke druk op ons allemaal die in de loop van vorig jaar steeds groter en erger is geworden tot het moment dat de angst bewaarheid werd en Diederik overleed.

God zij dank dat we zo'n deken van rust mogen ervaren omtrent Diederiks sterven. Dat zijn leven mocht tekenen waarvan zijn sterven de vervulling was: een verlangen naar de Heere, zeker in de laatste maand.

Dat neemt echter niet weg dat alle spanning van vorig jaar geresulteerd heeft in oververmoeidheid van ons allemaal. Omdat de kinderen over het algemeen gewoon naar school zijn gegaan en ze het ook niet echt hebben laten zien, hebben wij ons dat niet zó gerealiseerd. Door de lange aanloop en de intense ziekteperiode kon het wel eens langer duren voor we weer "bij" zijn dan het zou duren wanneer er alleen rouw verwerkt moest worden... En dat dat voor ons alle vijf geldt vind ik erg moeilijk, verbaast me zelfs een beetje. Van mezelf heb ik dat al eerder ervaren, oververmoeidheid door overbelasting, maar dat onze kinderen dat nu ook moeten ervaren doet pijn. Kinderen krijgen heel veel meer mee dan je zou vermoeden op basis van wat ze laten horen. Of ze nu 10, 16 of 17 zijn, dat maakt niets uit.

Vanmiddag zijn we naar overgrootouders en grootouders geweest. Vooral Wendy wilde heel graag weg, maar Jan vond het ook leuker dan met vrienden spelen. Ik was liever thuis gebleven omdat ik zo moe was. Anneke was zo verstandig om thuis te blijven omdat ze zo moe was. Marleen vond het wel best. ;-)

Op de terugweg hebben we nog even een kleine omweg langs het graf van Diederik gemaakt. Wendy en Jan zijn in de auto blijven zitten. Maar ondanks dat het donker was wilde ik zó graag nog even langs het graf en daar was nog niet van gekomen vandaag. Om half negen waren we thuis en hebben we samen (met Anneke) geëindigd.