Sprekend

Vanmiddag na de fysio heb ik Marleen gebeld dat ik op de terugweg even langs het kerkhof wilde. Dat vond Marleen een goed idee: ze kwam ook die richting op. Samen aan het graf staan van Diederik blijft onwerkelijk. Vlak bij zijn graf staat een bankje, al zit je dan helaas zit je wel met de rug naar zijn graf toe. Op dat comfortabele bankje, met het prachtige winterzonnetje vol in ons gezicht kwamen herinneringen terug aan de vakantie Spanje van bijna twee jaar geleden. Toen zijn Marleen en ik voor het eerst samen op vakantie geweest. En voor het eerst samen in het vliegtuig. Voor Marleen zelfs de eerste vliegreis. Diederik heeft die vakantie gelogeerd en dat was ook de laatste zorgeloze vakantie. Gisteren schreef ik dat het laatste jaar we ons zorgen over Diederik maakten. Vandaag realiseerden we ons dat de laatste keer dat Diederik uit logeren ging en het goed ging, die vakantie in Spanje was.

De vakantie daarna, toen we met z'n vijven zijn geweest, heeft Diederik ook gelogeerd, maar toen werd hij ziek. Alle logeervakanties daarna, die langer duurden dan het gebruikelijke weekend, waren spannend. Achteraf gezien zijn voor ons daar de zorgen begonnen, meivakantie 2014. Dat is een lange tijd...

Op dat bankje bespraken en ervoeren Marleen en ik dat we elke dag Diederik een beetje meer missen. En hij elke dag een beetje verder weg is. Dat knijpt soms. Toen we dat later met de kinderen bespraken, herkenden ze dat.

Anneke en Jan zijn naar school/stage geweest. Zoals afgesproken is Wendy thuis gebleven. Wat later op de middag heb ik Wendy om een boodschap gestuurd, zodat ze even een frisse neus had en niet de hele tijd in huis bleef.

Er is zo veel gesproken, zoveel samen verdriet gedeeld. Inmiddels lijkt het gewone leven weer een beetje te beginnen. En dat is, zeker met de vermoeidheid die we meedragen, best lastig. De grote golven van emotie, het vele praten, het intense van de afgelopen tijd zakt wat weg. Terwijl je tegelijkertijd steeds meer het gemis ervaart. Ik dacht dat met de deken van rust die we (Marleen en ik in ieder geval) mogen hebben gekregen na Diederiks sterven de toekomst makkelijker zou worden. Ik was niet helemaal voorbereid op het dal dat er toch nog achteraan komt, al was het maar door de oververmoeidheid door de zorgen en overbelasting van de afgelopen jaren. In de toekomst wordt het vast weer zonnig, maar de weg er naar toe is langer dan ik dacht. Zegt 'ie nog geen maand na het overlijden van Diederik...

Zonnig ja. Want als Vader zorgt, zullen de kinderen dan bezorgd zijn? Ik heb de afgelopen jaren vaak gedacht: "Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden!" En dat is ook wat spreekt in het sterven van Diederik. In zijn leven, waarin hij zo weinig duidelijk kon maken, nog geen mama of papa kon zeggen, kon hij toch laten zien dat zijn leven niet voor deze wereld was. Ik heb hem zien huilen terwijl een dominee (ik denk dat het ds. Tanis nog was, maar het kan ook in de vacante periode zijn geweest) sprak over zonde en ik heb hem zien lachen toen er gepreekt werd over de verzoening door de Heere Jezus. En mogen zien hoe hij rustig werd onder het (kinder)bijbellezen, onder het bidden en zingen. Hoe hij gelukkige geluidjes kon maken zo heel specifiek op een gebed of een bijbelstuk.

Als je dat vergelijkt met Markus 10:15 (Voorwaar zeg Ik u: Zo wie het Koninkrijk Gods niet ontvangt, gelijk een kindeken, die zal in hetzelve geenszins ingaan.), kan niemand zeggen dat hij niet goed genoeg of te dom of wat dan ook is om God te vragen om vergeving van schulden. Diederik kreeg het zonder verstand ervoor te hebben, zonder iets opgebouwd te hebben, zonder erom gevraagd te hebben zelfs. Een ieder die zijn verstand heeft om te vragen om een nieuw hart (vergelijk Ezechiƫl 36:26) en het niet doet of niet met een oprecht hart, heeft in het leven en sterven van Diederik een roepende getuige!

En zoals uit zijn leven bleek is het in het geestelijke niet "eind goed, al goed", maar "begin goed, al goed". Niet het sterven bepaald of je naar de Heere mag of naar de duivel moet, maar hoe je leeft!