Dag 29 - op één na laatste dag in het zwart

Vanmorgen had Jan jr. hoofdpijn toen hij wakker werd. Ik vond hem gisteren ook al weer zo akelig wit, dus dat paste wel bij het beeld. Toen het tien minuten later nog niet beter ging, is hij maar weer in bed gekropen en niet naar school gegaan. En hij wíl zo graag weer naar school! Hij dacht dat ie volgende week wel weer hele dagen kon. Tot ik hem eraan herinnerde dat ie vandaag thuis moest blijven met hoofdpijn. Oh, ja, dat is misschien nog niet zo slim, weer hele dagen. Eerst maar eens een week vol maken met halve dagen.

Wendy had het moeilijk vandaag. Daar kwam nog bij dat Jan alleen ging logeren bij opa en oma, omdat Wendy twee weken geleden een nacht alleen is geweest. Ze was er erg verdrietig en boos om, maar uiteindelijk draaide ze bij. Ze wilde vanavond ook niet naar zang, maar toen werd het mij te gortig. Het is juist goed om sociale contacten te onderhouden en niet somber in een hoekje te blijven zitten. En omdat ze even niet naar school gaat, is het dubbel belangrijk. Daar was ze ook boos om, maar uiteindelijk heeft ze haar vriendin gebeld en zijn ze samen naar zang geweest. En wat denk je? Ze vond het geweldig, ze kwam met een blijde glimlach thuis, zoals we Wendy meestal zien.

De stage bij de kleuters viel Anneke heel erg mee, de afgelopen twee dagen. Wel heel vermoeiend, maar veel minder erg dan ze dacht. Zelfs een jongetje dat in de broek geplast had heeft ze geholpen, terwijl ze van te voren had gezegd dat ze dát écht niet ging doen! Vanmiddag was ze wel héél erg moe en kostte het moeite om nog even naar de bieb te gaan voor een boek, maar dat heeft ze uiteindelijk wel gedaan. Omdat ze zo moe was, heb ik haar geadviseerd om maar niet naar zang te gaan. Dat heeft ze dan ook niet gedaan.

Na het eten zijn Marleen en ik nog even naar de begraafplaats geweest omdat er eerder nog geen gelegenheid voor geweest was. Inmiddels was het zo goed als donker, maar ik heb toch de drang om even bij zijn graf te kijken.

Vanmiddag kwamen opa en oma Jan ophalen voor het logeren. Vooraf zijn ze even bij het graf van Diederik (wat doet dat pijn om te schrijven "graf van Diederik") geweest. Vanavond is Maarten op bezoek geweest.

Doordat Jan er niet was en we vanavond visite hadden hebben we voor het eerst sinds het overlijden van Diederik niet samen als gezin de dag geëindigd. Dat voelt een beetje raar. Niet goed, eigenlijk. Terwijl het wel de bedoeling is om vanaf zondagavond het weer voor het slapengaan ieder voor zich te doen. Misschien nog een punt om samen over na te denken.

We maken ons vooral zorgen om de kinderen. Die hebben het veel zwaarder dan wij. Veel vermoeidheid, veel emotie (of juist gebrek aan uiten daarvan) en heel veel praten. Je kunt beter zelf lijden dan je kinderen zien lijden...

PS: het kan zijn dat de bijdrage van morgen pas maandag op de blog komt, omdat we morgenavond een verjaardag hebben.