Graven kijken - einde zichtbare rouw - voorlopig laatste bijdrage

--------------
2015-01-30 - graven kijken
--------------

Vanmiddag zijn we als gezin eerst naar Diederiks graf geweest. Daarna hebben we in Rijssen een uur over de begraafplaats gelopen op zoek naar de graven van mijn oma en Marleens opa's en oma. En we hebben geprobeerd om een idee op te doen voor een grafsteen voor Diederik, maar dat wil nog niet echt vlotten.

Daarna zijn we bij mijn grootvader en later bij mijn ouders geweest, voor we naar de verjaardag van Edith zijn geweest.

Op de verjaardag kregen we van Sanne, Diederiks nicht, een mooie tekening. Met het begin van Diederiks leven, zijn liefhebben van de Heere en zijn sterven uitgedrukt in drie teksten, verbonden met de regenboog van Gods belofte. Onroerend!

In de auto op de terugweg hebben we gesproken over het einde van de zichtbare rouwperiode en het weer kleur gaan dragen. Marleen en ik zijn nog niet zo ver, de kinderen wel. Ik ga in ieder geval een witte blouse dragen, zodat er weer kleur in zit. Vanaf maandag maar zien wat we doen.

Thuisgekomen hebben we samen psalm 146 gelezen, onze trouwpsalm, en daarna heb ik geëindigd. Net om kwart voor twaalf waren we klaar, precies 30 dagen na het overlijden van Diederik. Daarmee eindigde voor ons de onszelf opgelegde uiterlijke rouw. Het moment voelde een beetje leeg, omdat er van binnen op dat moment niets veranderde.

Vandaag was ik heel moe, dan doet alles extra pijn, ben je extra verdrietig. Alles is nog zo gevoelig... Ik mis Diederik zo, ik zou zo graag even zijn hoofd tussen mijn handen nemen en zijn voorhoofd kussen, hem knuffelen!

--------------
2016-02-01 - Einde zichtbare rouw
--------------

Gisteren hebben we voor het eerst weer een andere kleur gedragen dan zwart. Nog wel grijstinten en wit. Ik heb een wit overhemd met zwarte stropdas onder m'n zwarte trui gedragen, maar weer cognac kleurige schoenen.

Toen we gisteravond al in bed lagen kwam Anneke beneden voor de WC. We hebben toen nog bijna een uur gepraat. Over hoe het met haar gaat, hoe ze school vol wil blijven houden, enzovoorts.

Op de verjaardag zaterdagavond kregen we van Edith het boek "Rouwen om een kind" van L.C. Kleine-Vuyst. Ik heb het inmiddels al uit. Als je dat leest, welke emoties er allemaal los kunnen komen, hoe diep rouw kan gaan, zijn we verwonderd dat ons "probleem" vooral ernstige vermoeidheid is en zorg om de kinderen, in plaats van zelf radeloos zijn van verdriet. Zoals ik tijdens Diederiks ziekbed wel vaker heb gewezen naar de tekst boven de achterdeur: "Zie, God is groot, en wij begrijpen het niet!"

Vanmorgen heeft Jan jr. als eerste weer (donker)blauw aangetrokken. Ik heb een heel donkerrood shirt boven een zwarte broek aangetrokken. Toch voelde het dubbel: aan de ene kant schrijnt het nog van binnen, maar aan de andere kant is het wel weer heel fijn om kleur te zien. Voor de rest veranderd er natuurlijk niets, net als bij het verstrijken van de 30-dagen termijn afgelopen zaterdagavond verander je alleen uiterlijk je kleren, maar vanbinnen blijft het hetzelfde. Na de fysio vanmiddag moest ik toch douchen, toen heeft Marleen me de kleren klaargelegd die ik aanhad toen Diederik overleed. De bruine ribbroek en het kobaltblauwe shirt. Dat deed wel pijn.

Vanmorgen zijn Marleen en ik naar de begraafplaats geweest. We hebben er denk ik zo'n drie kwartier zitten praten over Diederik, onze kinderen en de toekomst.

Onder het eten vanavond hebben we de kinderen voorgesteld om eens te kijken of, wanneer en waarheen we als gezin dit jaar op vakantie gaan. Zonder Diederik zijn we weer "vrij" om te gaan, zonder dat we bang hoeven te zijn dat het met Diederik niet goed gaat of dat we teruggeroepen zullen worden. Dat voelt een beetje oneerlijk, maar het is wel waar. Het is de bedoeling dat de kinderen (en wij natuurlijk ook) hiermee iets hebben om naar uit te kijken. Dat idee werd goed ontvangen, ook al hebben we het best wel even gehad over hoe het voelt en hoe het zal voelen zonder Diederik.
Volgende week maandag hoopt Jan jarig te zijn. Hij ziet er heel erg naar uit, al zei hij zaterdagavond op de terugweg vanuit Rijssen in de auto dat hij er ook wel een beetje tegenop ziet, zo de eerste verjaardag zonder Diederik. Maar ondanks dat het lastig kan zijn, vieren we absoluut wel Jans verjaardag. Iets minder uitbundig, wellicht.

Vanavond was ik bijna vergeten dat ik nog een bijdrage moest schrijven. We waren al op onze slaapkamer toen ik erachter kwam. Dat is eigenlijk wel tekenend: de stof om over te schrijven droogt de laatste week langzaam op. Het lijkt een goed besluit te zijn geweest om de blog ooit te starten én om na het overlijden nog de dertig dagen rouw te blijven schrijven. En ook om nu na die dertig dagen te stoppen met de dagelijkse blog. Wellicht probeer ik af en toe nog wat bij te plaatsen als er dingen gebeuren die nog met de rouw te maken hebben. Maar dan meer om het verhaal compleet te maken.

Omdat alle familie over ver woont, is deze blog vaak ons eerste contactmiddel geweest. Het heeft ons ook veel rust gebracht, ook de afgelopen periode na het overlijden van Diederik. Als er al getelefoneerd werd, hoefden we niet telkens hetzelfde verhaal te vertellen. Terwijl we vlak voor het starten van de blog het gevoel hadden telkens de halve dag aan de telefoon te hangen. Ondanks mijn aanvankelijke weerstand is het een goed idee gebleken te zijn, Ellen!

We willen alle lezers van harte bedanken. Het deed ons goed om te zien hoeveel mensen meegelezen en meegeleefd hebben. Ook alle mensen die op welke wijze dan ook Diederik en ons bijgestaan hebben: hartelijk dank. Onze wens is dat de Heere jullie geeft naar dat wij hebben mogen ontvangen! Ja meer: de genade om te weten in Christus geborgen te zijn, Zijn bloed als verzoening te hebben voor alle zonden.

Want uiteindelijk moet God de eer van alles krijgen. Er is in ons gezin een grote slag geslagen. Maar er is ook grote rust, ondanks het verdriet. Marleen drukte het zaterdag zo uit: "die rust móét wel van de Heere komen, anders zou het betekenen dat we niet van Diederik hebben gehouden. En we hébben ontzettend veel van hem gehouden!" Vandaag zei ze: "de Heere was in ons huis, na het overlijden van Diederik". Ik kon niet anders dan dit beamen met "kénnelijk"! En eraan toevoegen dat Hij er ook was vóór het overlijden, al hebben we dat toen niet zo sterk ervaren door alle zorg, ellende, verdriet, angst, pijn. Toch mogen we ook dat achteraf opmerken. Zoals in dat bekende lied, waar we vorige week een kaart van kregen: "Ik droomde eens en zie ik liep".

Onze bede is dan ook voortdurend of de Heere wil blijven. Ik voel me zo vaak als Petrus op die golven. Zolang hij maar naar zijn Meester keek, ging het goed en kon hij ook op de golven lopen, maar zodra hij de golven in het oog kreeg, was het mis. Zo rijk zijn we gezegend geweest, maar als ik weer op mezelf kijk, dan blijft er niets over dan een leeg hart en lege handen. Het moet altijd weer opnieuw gegeven worden!