Drie maand na Diederiks overlijden

Vandaag is het drie maand geleden dat Diederik is overleden.

Een moment om terug te kijken en wellicht ook vooruit. Ik hou geen dagelijkse blog meer bij, wel schrijf ik voor mezelf regelmatig nog een stukje "dag"boek. Een aantal stukjes daaruit wil ik hieronder citeren om te laten zien hoe het de afgelopen tijd met ons is gegaan.

Eerst hoe het nu met ons gaat. Onze kinderen hebben het erg zwaar met de verwerking van Diederiks sterven. Het doet veel meer met ze dan we vooraf hebben ingeschat. Al die tijd dat Diederik ziek was, hebben ze zich nooit zo geroerd. We hebben geprobeerd een zo normaal mogelijk gezinsleven te houden. Dat is ten dele ook gelukt, maar daardoor hebben Marleen en ik veel meer vooraf te verwerken gekregen en krijgen de kinderen het achteraf. Daarnaast speelt ook uitputting een grote rol. Al die tijd op je tenen lopen resulteert altijd erin dat je die energie weer ergens op moet doen,

Jan gaat inmiddels weer twee dagen helemaal naar school (waarvan 1 dag de woensdagmiddag vrij is) en drie dagen alleen de ochtend tot 12 uur. Deze week heeft hij griep, hoofdpijn en hoesten, maar voor de rest gaat het best aardig. Hij gaat ook weer naar judo en jongensclub, orgelles doen we weer als hij weer hele dagen naar school gaat. Hij laat niet zoveel los over wat er in hem omgaat en als je hem vraagt over hoe het gaat en hij zich voelt, vindt hij meestal wel een afleidingsmanoeuvre. Hij kan gelukkig wel goed z'n grenzen aangeven en gaat ook gerust een half uur of een uur eerder naar bed.

Wendy gaat om de dag drie uur naar school. Dat is een uur meer dan voorheen. En ik denk dat ze dit ook best uit gaat bouwen. Ze snapt inmiddels dat het goed is om na schooltijd nog wat energie over te hebben en zolang dat goed gaat, kan ze zelf opbouwen. Ze is tussendoor in ieder geval weer vaker de vrolijke Wendy die we kennen, dat geeft hoop.

Anneke heeft zich twee weken helemaal ziek gemeld op school. Dat werd wat ons betreft ook tijd, want ze bleef energie uitgeven die ze niet had. Ze oogt in ieder geval beter nu de druk eraf is en ze eigenlijk accepteert dat ze het jaar opnieuw moet doen. En of dat dan zo is, dat zien we dan wel. Ze heeft hulp gezocht met de rouwverwerking want ze heeft het heel erg zwaar met het overlijden van Diederik. Ze herbeleeft de dagen rondom sterven en begraven vaak. En tegelijkertijd ziet ze anderen het veel "makkelijker" hebben. Moeilijk!

Om Marleen maak ik me af en toe zorgen, maar onterecht tot nu toe. Ze kan nog lang niet weer wat ze gewend was en dat merkt ze ook. Nog steeds gaat ze regelmatig 's middags een poosje slapen. Wat ik vooral in haar mis is haar hartelijke onbezorgdheid en die komt wellicht nooit terug. Onbezorgdheid op een gezonde manier. Ze is veel bedachtzamer geworden, stiller. Maar nooit zwaarmoedig, hooguit soms verdrietig. Maar dat zijn nog altijd korte, voorbijgaande momenten. Daarentegen zorgt ze nog steeds als vanouds voor haar gezin, met volle overgave. En met liefde!

Zelf zit ik nog steeds in de lappenmand. Na het overlijden van Diederik ben ik begonnen met fysio om weer fit te worden. Dat hielp maar steeds niet, alles bleef zeer doen en ik bleef maar moe. Een week of vier geleden ben ik daarom naar de huisarts gegaan. Na bloedonderzoek kwam eruit dat ik een ernstig tekort aan vitamine D had (15,4 nmol/L). Ook zou het kunnen dat ik te lang op adrenaline geleefd heb en dat nu moet bekopen. Ook gaat er nog een slaaponderzoek plaatsvinden.
Door de extra vitamine doen sinds twee weken de spieren niet meer pijn en lijkt het erop dat het fitnessen eindelijk "goed" begint te voelen. Hopelijk volgt binnenkort ook de moeheid, want dat wordt nog niet echt beter. Concentreren is ook moeilijk en levert steevast hoofdpijn op.
Momenteel werk ik twee ochtenden een paar uur. Op zich is dat ook al wel een stap(je).

Marleen en ik mogen nog steeds vrede hebben met het Diederiks overlijden. Doordat iedereen nog lang niet weer fit is en we nog veel thuis zijn, past het leven zich langzaam aan. Meer en meer gaat het leven z'n gang en lijkt het of het nooit anders is geweest. We fietsen elke dag samen naar het graf. Soms staan we vijf minuten en gaan we gauw weer weg omdat het weer niet al te fraai is, andere keren zitten we wel een uur op het bankje vlak bij Diederiks graf in het zonnetje.
Ondanks de vrede hebben we wel momenten dat het verdriet ineens op komt. Soms kun je hem ineens zo missen. Hem even door de haren willen kroelen. Of hem even een kus op z'n voorhoofd willen drukken. Momenten. Alleen onze trouwdag, dat was voor ons beiden echt een dag zonder "t", namelijk een rouwdag. Zie ook hieronder.

Marleen wil graag weer doen wat ze kon en ik wil graag weer aan het werk, maar als je lichaam en geest het nog even af laten weten, is dat soms behoorlijk frustrerend. Toch zien we naar de toekomst toe geen zwart gat. Er zal tijd overheen gaan en veel langer dan we 3 maand geleden dachten, maar we vinden wel weer onze weg. Nooit wordt het weer zoals het was en die schaduw van het verlies van Diederik zal altijd blijven, maar er zullen ook betere tijden aanbreken waarin we weer met kracht ons werk kunnen doen en voor ons gezin kunnen zorgen.

Het is een groot wonder in onze ogen dat we die vrede en rust nog steeds mogen ervaren. In de afgelopen maanden heeft de duivel geen kans gekregen om ons die rust te bestrijden en dat is een groot wonder. De troost dat Diederik in de hemel van alle aardse lasten bevrijdt is, is onbeschrijfelijk. Soms verlang ik ernaar, soms kan ik me er geen voorstelling van maken. Zoals bij ons boven de achterdeur staat:
Zie, God is groot, en wij begrijpen het niet (Job 36:26a)

Een aantal weken geleden hebben we de foto die boven de blog staat af laten drukken op glas. Die hebben we met wat tekst erop in een geleende houder op het graf geplaatst als tijdelijk grafmonument. Dat maakt dat het eindelijk geen zandbak is waar je op loopt als je het graf bezoekt, maar tegelijkertijd is het soms ook veel moeilijker om het graf te verlaten. Hij kijkt je zo lief en guitig aan! Het gaat om de foto met tekst boven deze blog. Tot we een permanente grafsteen hebben uitgezocht en die geplaatst is, is dit een "mooi" grafmonumentje.

2016-02-20 - onze trouwdag

Een trouwdag is het begin van je huwelijk en kinderen zijn de zegen daarop. We hebben 4 lieve kinderen mogen krijgen en één lief kind weer af moeten staan. Dat hoort niet bij het huwelijk, kinderen afstaan is onnatuurlijk. Juist op deze trouwdag hebben we Diederik zo gemist.

Vanavond hebben we met z'n vijven bij restaurant De Gouden Boogjes (McDonalds) gegeten. Dat was gezellig. Maar wat hebben we de pijn van het missen van Diederik gevoeld… Anders konden we niet weg omdat Diederik in dat weekend meestal thuis was, want we probeerden met de trouwdag altijd toch samen thuis te zijn.

2016-02-27

Gistermiddag ontspon zich aan tafel spontaan een gesprek. Daarin bleek dat het Jan jr nog steeds erg pijn doet om erover te hebben. Hij probeert er overheen te praten, te lachen, en druk te gaan doen om het zo te omzeilen. Ook Anneke en Wendy zijn er nog lang niet klaar mee.

Wij zelf ervaren vooral het missen van Diederik als erg. Het is al weer zo lang geleden dat we hem gezien hebben. Afgelopen donderdag was het 8 weken geleden dat hij overleden is, zó láng! En hij komt nooit weer terug, het is onherroepelijk. Tegelijkertijd mogen we rust ervaren, dat blijft. Maar dat neemt het gemis niet weg.

2016-03-09 - Biddag

Vandaag is het de jaarlijkse biddag. Een rare gewaarwording. Na alles wat er gebeurd is, voelde de laatste dankdag, toen Diederik nog leefde, als een biddag. De dag van vandaag meer als een dankdag.

Na kerktijd zijn we samen naar het graf van Diederik geweest. De gedenkplaat staat mooi in de houder, dat hebben Marleen en ik gisteren klaargemaakt. Helemaal goed zo! Marleen en ik zijn er heel blij mee, dankbaar.

2016-03-21

Vanmorgen heb ik bij onze directeur eindelijk mijn kerstgratificatie opgehaald. Dat deed wel pijn. Vlak voor de kerstvakantie lukte het niet meer om die op te halen, hij lag al op een bureau waar we zo snel niet bij konden. Toen heb ik gezegd: dat komt na de vakantie wel. Niet wetend dat Diederik er dan niet meer zou zijn. Niet wetend dat er 3 maand overheen zouden gaan voor het zover was. Toen ik het vanmiddag thuis aan tafel vertelde en liet zien vond ik het moeilijk, deed het pijn.

Marleen heeft vanmorgen de medicijnen van Diederik uit de kast gepakt. Medicatie stond voor 3 weken uitgezet klaar in de kast en daarnaast bijna 3 maand voorraad. Dat heeft haar pijn gedaan. Ook dingen die je her en der vindt doen pijn: een tandenborstelhouder die hij meenam naar het logeerhuis, onafgemaakte slabben, een winterjas die zelfs nog niet aan de kapstok hing voor de winter. En dat terwijl vandaag de lente aanbrak.

2016-03-21

Gistermorgen zaten we in de kerk naast en achter een familie met een jochie dat iets ouder dan Diederik is en qua handicap wel een beetje op hem lijkt. Ook qua geluid. De dag ervoor zaten Marleen en de meisjes achter een ander gehandicapt meisje, dat was heel anders. Dat jochie deed ons erg aan Diederik denken, de pijn van het gemis werd erg gevoeld. Ik ben de hele dienst van slag geweest. Zoals hij in de stoel zat, leek hij zo op Diederik, ook al is het verschil natuurlijk heel groot. Anneke was helemaal van de kaart en zelfs Marleen vond het naar. Jan was thuis omdat hij ziek is, Wendy heb ik niet zo gehoord.

Na de kerkdienst zijn we nog even naar de begraafplaats geweest, Anneke is meegegaan. Wendy is naar huis gelopen. Heel verdrietig geweest daar.

Vandaag was het een lange, lange blog. Bij gelegenheid hoop ik nog weer eens een bijdrage te doen.