Grafsteen geplaatst

Lange tijd wisten we niet wat voor grafsteen we op het graf van Diederik zouden zetten. Zeg nu zelf: wat past er op een graf van een negenjarig jongetje. Überhaupt, laat staan op het graf van een jongetje zoals Diederik.

Begin april zijn we toch een steenhouwer gaan bezoeken met het idee om alleen te kijken en daarna nog een aantal steenhouwers af te gaan. Dat pakte iets anders uit. Er lag namelijk een grafsteen van een gelig, zandkleurig soort natuursteen. Marleen vond die wel mooi en ik zag het eigenlijk ook wel zitten. Die soort werd weinig verkocht, dus we mochten ook die specifieke plaat kopen.Na met een offerte de deur uit te zijn gelopen hebben we nog een andere boodschap gedaan. Op de terugweg naar huis, nog vlak bij de steenhouwer kwamen we tot de conclusie dat we de afgelopen maanden niets hadden gezien dat ons echt aanstond. Als je dan tegen iets aanloopt dat je beiden aanstaat én goed in het budget past, waarom zou je jezelf dan nog kwellen door verder te zoeken? We hebben rechtsomkeert gemaakt en hebben de steen besteld.

De dag voor Koningsdag zijn we op vakantie gegaan, een week van dinsdag tot woensdag de week erop. Naast regen, hagel, sneeuw hebben we ook mooi weer gehad. En eigenlijk kun je dat ook van de emoties zeggen.

Anneke en Jan helemaal in de slappe lach tijdens een potje Uno, samen naar de watervallen van Coo, de grotten van Han met opa en oma die twee dagen na kwamen, de dierentuin in Aken, gezellig fikkie stoken op de vuurplaats, de stuw die open ging, enzovoorts.
Maar ook verdrietig omdat we op vakantie altijd in gedachten bij Diederik waren en daarom nu zo erg voelden dat hij er niet meer is. Omdat Marleen niet meer naar het logeerhuis belde 's avonds. Omdat we tijdens de preek zondagochtend, die we via internet meeluisterden, Joël blij hoorden roepen, bijna precies zoals Diederik dat ook kon. Jan drukte het 's avonds zo uit: "het was net of ik Diederik even hoorde, maar toen dacht ik: o nee, dat kan niet".
Het verdriet was meer aanwezig en merkbaar dan thuis. Dat was wel een rare gewaarwording, dat is juist wat je niet verwacht. Zo wisselden verdriet en vreugde elkaar af. Al met al toch een mooie, fijne week gehad.

Anneke is vorige week (en deze week) weer even naar school geweest nadat ze zich eerder helemaal ziek had gemeld. Dat vonden we positief. Ze heeft een cadeau van de hele klas gekregen, erg lief en ze was er erg blij mee. Dat deed haar zichtbaar goed. Fijn, studenten!

Wendy heeft tijdens de snuffelstage vlak voor de vakantie ineens een boost gekregen. Daar kreeg ze erg veel energie van en ze heeft ineens heel veel gedaan, veel meer dan we afgesproken hadden. Nu na de vakantie is ze gestart met vier morgens en ze probeert dat de komende weken op te bouwen, zodat ze voor de zomervakantie weer helemaal naar school gaat. Het gaat eigenlijk best goed. Ze weet inmiddels ook dat ze op tijd naar huis moet en doet dat dan ook.

Jan gaat sinds na de vakantie weer helemaal naar school. Orgelles is het enige dat hij nog niet weer opgepakt heeft, maar dat komt wel weer. Van de week was hij ineens verdrietig omdat hij Diederik zo miste. Dat had hij niet verwacht, hij zei: "ik had niet gedacht dat ik hem zo zou missen, ik dacht juist dat ik het ergste gehad had". Maar gelukkig zijn dat momenten.

Ik zelf ga vier halve dagen weer naar het werk en langzaam zit daar ook schot is. Wel goed op blijven letten en voldoende uitrusten.

Marleen kan aardig de draad weer oppakken. Omdat nog niet iedereen weer naar school of werk gaat, heeft ze nog niet weer alle dagelijkse dingen op de rit, maar dat komt vanzelf. Ze gaat amper nog 's middags naar bed, een goed teken.

Omdat de grafsteen daar al klaar lag en alleen voor ons aangepast moest worden, was er niet zo'n lange levertijd. Vorige week hebben we de plaat bij de steenhouder voor de eerste keer geïmpregneerd. Dat was wel even schrikken. We hadden een zandkleurige plaat gekocht, maar deze was roodkleurig! Blijkt dat de steen omgedraaid en gepolijst is, waardoor de oorspronkelijke kleur terug was gekomen. Na jaren in de zon zou ie wel weer naar gelig kunnen verkleuren. Marleen vond het jammer, ik vond het eigenlijk zo een nog mooiere plaat geworden.

Vanmorgen is de steen geplaatst, op ons verzoek mochten we daarbij aanwezig zijn. Anneke leek dat emotioneel te moeilijk en Wendy bleef ook liever thuis. Jan kwam er speciaal voor uit school, hij wilde wel graag mee. Na alles wat gebeurd was vonden Marleen en ik het geen emotioneel moment. Dat er nu eindelijk een nette steen op ligt maakt me zelfs blij. Op de "zwevende", vlakke plaat hebben we de foto geplaatst die we er al op hadden staan als tijdelijk monumentje. Als Marleen of ik er ooit bij begraven moeten worden, kan er alsnog een kopsteen geplaatst worden en dan kunnen we daar ook Diederik op vermelden.
Vanmiddag zijn Marleen en Wendy nog een keer naar het graf geweest om de steen schoon te maken en nog een keer te impregneren. Dat impregneren was trouwens een goede tip van een collega. De steen is nu makkelijk schoon te houden. Anneke is vanmiddag nog even in haar eentje gaan kijken. Het viel haar gelukkig erg mee.

Er gaat geen dag voorbij dat je niet aan Diederik denkt, maar het doet niet altijd meer pijn. Zelfs Anneke beleeft het minder intens als eerst, terwijl zij soms echt heel diep geraakt werd door herbeleven van Diederiks overlijden en begraven. Zo krabbelen we langzaam op.