Moeilijke momenten

Op 10 en 11 juni waren de Luchtmachtdagen. Op zaterdag zijn Marleen, Wendy, Jan en ik er naar toe geweest. Anneke was de nacht ervoor uit logeren bij Gertine. In de week ervoor kneep het wel even. Op Diederiks ziekbed had ik al eens een opmerking gemaakt tegen Jan dat mama dan misschien wel mee kon, waar hij zo verdrietig van werd omdat, als Marleen mee kon, Diederik er dan niet meer zou zijn. Wat niet persé waar hoefde te zijn, want Diederik ging ook regelmatig uit logeren. Maar nu, nu was het zover en inderdaad kon Marleen mee omdat Diederik er niet meer is.

Toen we nog in de bus richting het vliegveld zaten bereikte mij het bericht dat Marleens oma (en overgrootoma van Anneke, Wendy en Jan) overleden was. Ze kwakkelde al wat langer, maar de laatste paar dagen was het ineens hard achteruit gegaan. Ik heb Marleen, Wendy en Jan het bericht laten lezen en toen we op het vliegveld een plekje hadden gevonden heb ik Anneke ook gebeld. Dan blijf je zo'n dag wel op de open dag, maar er ligt dan wel een grauwe waas overheen.

De dinsdagavond erop hebben we een laatste bezoek aan haar in haar huisje gebracht en de familie gecondoleerd. Het is natuurlijk heel anders als het om een (erg) oude oma gaat, maar wat gingen onze gedachten terug naar het sterfhuis thuis, nog geen half jaar geleden. Wendy en Jan hebben wel bij oma gekeken, Anneke zag het niet zitten. Ze werd te sterk herinnerd aan Diederik.

Wendy en Jan zijn blijven logeren bij (andere) opa en oma tot de begrafenis op donderdag. Die dag waren er moeilijke momenten die herinnerden aan Diederik. Voor de dienst heeft Anneke wel in de kist gekeken, al moest ik wel mee. Het uitdragen uit de kerk, het zakken van de kist en het zingen op de begraafplaats waren zo de moeilijkste momenten.

Na de broodmaaltijd zijn we gezamenlijk naar huis gegaan en in de auto hebben we nog nagesproken. Thuis gekomen ben ik nog naar de sportschool geweest en Jan een uurtje later naar de judo. Daar zag hij eigenlijk tegenop, maar we hebben hem toch gestimuleerd om te gaan. Helaas, want hij kwam huilend thuis. Z'n band was lek gegaan en het was allemaal toch teveel geweest. Daarna is Marleen naar de kerk gegaan, Anneke naar bed en ik heb met Wendy en Jan thuis geluisterd.

Zaterdagavond was Jan alleen thuis. Voor de eerste keer, dat leek hem wel goed. Toen hij naar bed ging heeft ie toch heel erg aan Diederik moeten denken. Logisch, als je altijd omringt bent door je familie en nu ineens alleen bent, dan weet je eigenlijk niet wat je overkomt na zo'n week, na zo'n jaar... Hij was heel verdrietig en alleen. Gelukkig heeft hij een grote zus die hij op kon bellen. Anneke heeft een poosje met hem gepraat, waarna hij lekker is gaan slapen. Pas toen wij thuis kwamen lazen we het briefje dat de kinderen geschreven hadden voor ze naar bed gingen. Oei, dat hadden we niet verwacht en goed dat het zich zo opgelost had.

Na de meivakantie was Jan ook weer aan orgelles begonnen, maar dat was net een stap teveel. Hij begon weer verdrietig en moe te worden. Tot nader order hebben we orgelles maar even afgezegd. Vorige week had hij een week extra vakantie omdat dat zo uitkwam met het aantal lesdagen. Daar was hij wel erg aan toe. Ondanks dat hij al een paar weken weer hele dagen naar school is geweest, is Jan vandaag maar een halve dag naar school gegaan omdat hij moe was en hoofdpijn had. Heel logisch na alle emoties rond het overlijden en begraven van oma. Verstandig om dan op tijd gas terug te nemen. Het laat wel zien dat het evenwicht nog heel fragiel is.

Wendy gaat bijna 4 hele dagen weer naar school, dat gaat best aardig. Na de zomervakantie hoopt ze weer zo ver te zijn dat ze weer hele dagen kan.

Anneke begint weer dingen te ondernemen. Ze spreekt met mensen af en gaat er soms op uit. Dat is al een hele verbetering, ook al gaat ze nog niet weer naar school. Ze hoopt na de zomervakantie opnieuw in klas 1 van de PABO te kunnen beginnen. En als ze dan de punten van dit jaar mee mag nemen, dan kan ze het eerste half jaar nog even rustig aan doen.

Marleen gaat heel soms nog een middag naar bed, maar over het algemeen is zij er het beste aan toe.

Zelf werk ik over het algemeen weer vier morgens, maar het valt nog niet mee. Mijn lijf wil nog niet wat ik wil, ik ben zo ontzettend moe, heb soms afschuwelijke hoofdpijn zodat ik geen licht kan verdragen en ik heb last van tintelende handen en armen. Dankzij twee keer in de week intensief sporten gaat mijn conditie vooruit, maar desondanks krijg ik niet meer energie. Dat klinkt niet logisch.

Marleen en ik komen nog elke dag even bij het graf van Diederik. Soms zitten we er wat langer, maar bijvoorbeeld vandaag stonden we er maar heel even omdat het goot van de regen.

Binnenkort is het een half jaar geleden dat Diederik overleed. Het gemis blijft, soms groot, soms iets minder. Zo na het overlijden van oma is het voor ons allemaal wel weer scherp aanwezig. Verse wonden worden gauw weer open gereten. Tegelijk is de troost dat Diederik bij de Heere mag zijn zo ontzettend groot! En het belangrijkste is dat de vergeving van onze zonden voor ons allemaal te krijgen is door het bloed van de Heere Jezus. Als dat het geval is, dan zien we niet alleen Diederik terug in de hemel, maar mogen we altijd bij de Heere zijn. Want dát is het belangrijkste!