Zelf in de lappenmand

Afgelopen donderdag was het een half jaar geleden dat Diederik overleed. Vandaag is het een half jaar geleden dat we hem begraven hebben. Het blijft een gemis en soms een verdriet.

Na de begrafenis van de oma van Marleen een paar weken geleden heeft Jan het lastig. Hij is erg moe, heeft weer hoofdpijn en gaat halve dagen naar school. Er zijn veel herinneringen die terug zijn gekomen. Vandaag is hij met Marleen bij de huisarts geweest. Aan de ene kant om uit te sluiten dat er iets lichamelijks is en aan de andere kant om toch eens bij de praktijkondersteuner te gaan praten.

Anneke pakt steeds meer dingen weer op. Haar school is afgelopen voor dit seizoen, maar ze onderneemt weer steeds meer dingen. Zo is ze gisteren en vandaag met Gertine naar Den Haag, gewoon even een paar dagen weg.

Wendy had het ook even moeilijk na het overlijden van oma. Toch lijkt ze het wel weer op te pakken. Morgen krijgt ze vakantie, daar ziet ze wel naar uit.

Marleen heeft zelfs energie gevonden om aan het schilderen van de trapkast te beginnen.

Al maanden klaag ik dat ik maar moe blijf. In januari ben ik naar de fysio gegaan om weer conditie te krijgen. Ik kon bijna niet meer uit mijn stoel of de auto komen, alles deed zeer, ik had last van tintelende handen en was moe. Een en ander was wel te verklaren vanuit alle spanning en emotie die de maanden ervoor hadden geheerst. Na verloop van tijd ben ik van de fysio verhuisd naar de sportschool. Ik ga dus al bijna een half jaar twee keer in de week sporten en best intensief ook.
Bij de fysio hebben ze me ook behandeld voor het tintelen van de handen. Dat leverde niets op, waarna ik het advies kreeg dat het vanzelf wel beter zou worden als de conditie beter werd.
Tussendoor heb ik het gevalletje “vitamine D” gehad. Het leek erop dat na de vitamine D de pijn in mijn hele lichaam verdween. Toch bleef er ergens iets hangen dat mijn lichaam niet deed wat ik verwachtte. Ik blijf onstabiel op de benen en als ik bijvoorbeeld een sok uit wil trekken moet ik me vasthouden om niet om te vallen. Als je tachtig bent is dat niet raar, maar als je vijf-en-dertig bent wel.
En ondanks dat de conditie voortdurend verbetert, krijg ik niet meer energie. Eerder het tegenovergestelde.
Uiteindelijk ben ik, na een hernieuwd doktersbezoek bij de neuroloog belandt. Die vond m’n reflexen te hoog en vond het niet goed dat het tintelen in de handen erger werd als hij op het hoofd duwde. Daarop gaf hij opdracht voor een MRI en vorige week donderdag was daar de uitslag: een grote nekhernia die met voorrang geopereerd moest worden!
Vandaag al kon ik bij de neurochirurg terecht. Daar was het gesprek duidelijk, maar ook wel confronterend:
1. Vermoeidheid, hoofdpijn, krachtverlies, coördinatieproblemen in handen en benen (bommelig lopen) kunnen allemaal van de nekhernia komen.
2. Het eerste doel van de operatie is erger letsel voorkomen
3. Bestaande schade kan erger worden of blijven bestaan. Beter worden is geen garantie
4. Tussen nu en de operatie kunnen de symptomen verergeren en ook dat kan permanente schade zijn
5. Redelijke spoed om de operatie uit te voeren omdat het tussen vorige week en vandaag slechter was geworden.
6. Er kleven best nog wel risico’s aan de operatie.
7. Vanaf nu het hoofd recht houden, niet bewegen. En na de operatie 3 maanden het hoofd niet bewegen.
Tijdens de operatie wordt de baard gedeeltelijk weggeschoren, een snee in de hals gemaakt en van voren naar de betreffende plek gewerkt. Daar wordt de tussenwervelschijf vervangen door een titanium ring en het teveel aan uitpuilende tussenwervelschijf (én bot dat richting de ruggemerg steekt) weggefreesd onder een microscoop. Na de operatie twee dagen in het ziekenhuis blijven (1 nachtje, hoop ik).

Maandag kan ik bij de anesthesist terecht. Onder voorbehoud zou ik de week erop geopereerd kunnen worden, afhankelijk of er ergere spoed tussendoor zou komen.
Gelukkig was Marleen ook mee. Je krijgt toch wel een klap als de mogelijkheid bestaat dat het niet weer goed komt.

Na het bezoek aan het ziekenhuis ben ik vanmorgen naar de bedrijfsarts geweest. Daar kreeg ik de tweede klap. Omdat ik het hoofd recht moet houden en de houding achter de PC niet zo goed is en heel erg moe blijf moet ik maar thuis blijven tot na de operatie. Tot nu toe deed ik vier keer vier uur, maar na die vier uur was ik compleet gevloerd, kapot. Met de kennis van nu is het niet raar, alleen nog heel erg vervelend. En ik wil juist zo graag weer aan het werk!

Gelukkig kan ik mail en dergelijke vanuit huis blijven doen. Voor de rest blijft er niet veel over dan een wandelingetje, lezen en me vervelen.

Na alle zorgen van de afgelopen jaren dachten en hoopten we dat we rust zouden krijgen. Nu krijgen we als gezin dit erbij. Je zou er moedeloos van worden.

Op deze manier krijgt de blog weer even de functie die het ooit had: familie en vrienden laten weten hoe het er bij ons aan toe gaat zodat we het verhaal niet telkens opnieuw hoeven vertellen. Een beetje pijnlijk is het wel…