Diederiks verjaardag zonder Diederik

Vandaag is het 10 jaar geleden dat Diederik werd geboren. De eerste verjaardag die hij niet beleefd.

Aan de ene kant een lastige dag. Gek genoeg vooral als mensen rondom ons hun medeleven betuigen, laten weten dat ze aan ons denken, heel lief! Dat roept verdriet op. Niet alleen bij mij, ook bij de andere gezinsleden. Terwijl je tegelijkertijd er wel blij mee bent.

De afgelopen acht, negen maanden hebben Marleen en ik ervaren en mogelijk blijven ervaren dat de Heere rust gaf over het sterven van Diederik en vooral zijn eeuwige bestemming. En dat Hij ervoor gezorgd heeft dat de duivel er niet aan mocht morrelen of het tegenspreken. Dat is een blijvende verwondering waar we ook vaak voor mogen danken.

Voor de kinderen is het wisselend het scherpe aan het "slijten" en ineens toch weer aanwezig. Na de vakantie gaan Wendy en Jan weer hele dagen naar school. Dat lijkt aardig goed te gaan. Anneke heeft ook haar studie weer opgepakt, maar moet wel voorzichtig aan doen. Gelukkig kan ze redelijk wat lessen missen doordat de punten van vorig jaar mee mocht nemen.

Een week of 6 geleden heeft onze poes 4 kittens gekregen. Dat heeft een boel vreugde gebracht. Ze zijn super schattig en de kinderen vinden het erg leuk. Het is erg goed voor ze om zo ook plezier te beleven. Nu moet ik zeggen dat ze dat toch wel doen, plezier beleven aan dingen, gelukkig wel.

Marleen kan aardig haar huiswerk weer oppakken, al ervaart ze af en toe wel dat ze nog erg moe kan zijn.

Zelf zit ik nog steeds in de lappenmand. Na de operatie is het heel even beter gegaan, maar inmiddels zijn we een nieuwe MRI verder en staat er waarschijnlijk een nieuwe operatie voor de deur. Elke nacht verlies ik praktisch alle kracht in de rechterhand en gedeeltelijk in de linker, de coördinatie van de benen is slecht (dus ook slechte balans bij het staan en lopen), ik heb een trilling door m'n hele lijf die zich in de rechterhand en het rechterbeen ook laat zien en alles kost verschrikkelijk veel energie dus ik ben doodmoe. Wat dat betreft nog even geen rust.

Vanavond zijn we samen naar het graf van Diederik gegaan. Na even op de begraafplaats gezeten te hebben zijn we een eindje gaan fietsen om onderaan de dijk even op een kleed samen een glas drinken. Daarna zijn we naar huis gefietst en hebben we achter het huis nog even nagepraat. Over Diederik en wat het betekent. Wat het ons te zeggen heeft. Hoe de Heere de tijd rond het ziek- en sterfbed van Diederik zo kennelijk aanwezig was dat het gemerkt werd, ook door mensen die op bezoek kwamen. Wat kun je dan verlangen naar die nabijheid...

Naast veel verdriet is er ook veel gegeven. Het is mij een volslagen wonder hoe ik heb kunnen schrijven wat ik héb geschreven de nacht nadat Diederik overleden is. En zo heeft de Heere het goed gemaakt in alle verdriet. Wat kan een mens meer wensen dan een kind niet terug te móéten geven maar terug te mógen geven?