Woorden schieten tekort?

Vlak bij het graf van Diederik is deze week een nieuw graf gedolven. Op een lint aan het bloemstuk dat op het graf lag stond "Woorden schieten tekort". Dat trof me en laat me maar niet los.

Uit het feit dat het bloemstuk van "collega's" was, concludeerden we dat er een niet zo oud iemand was gestorven. Menselijke woorden schieten in zo'n geval inderdaad vaak tekort.

Daar staat tegenover dat wanneer de Heere vanuit de bijbel woorden in je hart spreekt en troost tijdens de rouw, deze nooit tekort schieten. Vele avonden hebben we samen tijdens de dagsluiting geworsteld in gebed om Diederiks ziel, of de Heere wilde bevestigen dat Diederik een nieuw hart had gekregen. Tijdens zijn ziekbed liet hij het blijken, maar dat is toch nog weer anders dan wanneer de Heere dat in je eigen hart krachtig maakt met Zijn woord vanuit Zijn woord.

Enige tijd voor Diederik stierf kreeg ik de belofte dat de Heere het gebed zou verhoren en zou troosten en zou verzekeren uit Jesaja 61 vers 3 het eerste gedeelte:
"Om den treurigen Sions te beschikken dat hun gegeven worde
sieraad voor as,
vreugdeolie voor treurigheid,
het gewaad des lofs voor een benauwden geest;"
De tekst spreekt echter duidelijk over rouw en treurigheid, ik geloofde daarom dat de bevestiging van die belofte pas zou komen na Diederiks overlijden. Zo heb ik het onze dominee ook gezegd: de Heere zal bevestigen en verzekeren dat Diederik van Hem is, maar pas na het overlijden. Hoe lang erna weet ik niet, maar Hij zál het doen!

Vlak voor Diederik stierf, in de week ervoor, las onze dominee uit 1 Koningen 17 van Elia die zich moest verbergen aan de beek Krith. En dan krijgt hij de belofte: "En het zal geschieden, dat gij uit de beek drinken zult". Dat viel met kracht in mijn hart. Daarna zongen we psalm 23 over weiden aan stille wateren, onberijmd "aan zeer stille wateren". Dat viel met kracht samen met het eerste: "gij zult uit de beek drinken, aan zeer stille wateren".

En zo is het gebeurd. Gelijk nadat Diederik overleed viel het met kracht in mijn hart: "het jaar van het welbehagen des Heeren", de tekst die de Heere al meer dan een jaar af en toe in m'n hart liet vallen, zonder dat ik zelf in de gaten had dat de Heere was Die het zei. Toen Diederik echter stierf was dat zo krachtig, zo kennelijk in mijn hart dat er geen twijfel over mogelijk was. En vanaf die tijd is het geweest over Diederiks zieleheil: we hebben uit de beek gedronken aan zéér stille wateren. De Heere heeft de duivel op afstand gehouden zodat hij er niet op aan mocht vallen, er geen twijfel mogelijk is dat Diederik door de engelen opgehaald en thuisgebracht is.

Is het geen wonder? Is het geen wonder? Ik schrijf het al bevende, maar de grote daden van de Heere moeten verteld worden! Als ik over mezelf begin blijft er alleen een klaagzang over, maar laat ieder het weten dat de Heere goed is!