Moeilijke tijden

(Na de ziekenhuisopname ben ik opgenomen in een revalidatiecentrum, eerst in het Roessingh in Enschede, nu in de Vogellanden in Zwolle. Op http://www.chinco.nl/jansr kun je meer informatie vinden over mijn gezondheidstoestand en wat er al zo dagelijks gebeurd.)

Vandaag heeft Marleen het graf schoongemaakt. Sinds de operatie op 24 oktober ben ik nog maar 2 keer weer bij het graf geweest, dus zij heeft het alleen gedaan. Vandaag heeft ze me daar gemist. Ze durfde het bijna niet via Whatsapp naar me te sturen vanwege alle zorgen die er toch al zijn, maar gelukkig heeft ze dat toch gedaan. Zorgen moet je met elkaar blijven delen. Dat zorgt ervoor dat wanneer je zegt dat het goed gaat, dat ook geloofwaardig is.

De kinderen hebben ook moeilijke tijden. Aan de ene kant is de maand december vorig jaar heel erg intensief geweest en zien we op tegen de kerstdagen en oud en nieuw. Aan de andere kant is het erg moeilijk voor ze dat ze mij moeten missen omdat ik al zo lang weg van huis ben. Ik ben nu twee keer een weekend thuis geweest, dat helpt gelukkig een beetje. Wendy kan in dit examenjaar gelukkig aardig mee blijven draaien, hopelijk houdt ze dat vol. Ze heeft ook zelf vanmiddag een mail gestuurd naar haar mentor en teamleider gestuurd om te overleggen wanneer ze de toetsen in moet / kan halen die ze vorig jaar heeft gemist. Haar lerares verzorging is niet zo'n begripvol mens (ondanks dat ze zelf haar man al is verloren) en had al eens een niet zo vriendelijke opmerking erover gemaakt. Dat komt dan heel hard binnen bij Wendy. Gelukkig pakt ze het nu zelf op zodat ze straks er niet ineens in februari mee geconfronteerd wordt.

Jan gaat halve dagen naar school. maar moet concluderen dat dat eigenlijk ook teveel is. Vorige week zei hij: ik word elke dag een beetje meer moe wakker. Goed dat ie dat merkt, niet goed dat dat gebeurd. Na het overlijden van Diederik zijn we heel erg naar elkaar toe gegroeid als gezin. Jan en ik zijn nu samen de "mannen" en ineens verliest ie in de dagelijkse omgang die laatste man ook. Dat hakt er heel erg diep in. Halverwege de preek gistermorgen kwam Jan naar huis. Hij was heel erg witjes. Hij is eerst op de bank gaan liggen en daarna is hij bij mij aan tafel komen zitten zodat we samen verder geluisterd hebben. Geen goed teken. Vandaag is hij ook thuis geweest, hopelijk geeft hem dat wat extra kracht.

Anneke heeft nu een stagebegeleidster die zelf ook een kind heeft verloren. Volgens mij geeft dat een band, want ze gaat heel anders naar stage en komt vooral heel anders terug van stage dan vorig jaar. Ze heeft nu goed overleg met de decaan om zich niet weer over de kop te werken. Ook voor haar valt haar papa in de dagelijkse dingen weg en als gezin praatten we veel met elkaar over allerlei dingen die ons dwars zitten. Via Whatsapp en Skype gaat dat toch een stuk moeilijker. Dat ik vanaf nu weekendverlof mag gaan doen zal al een heel stuk schelen! En voor haar geld zeker, net als voor mij, dat december een maand is die opbouwt naar het stervensmoment van Diederik vorig jaar. Dat zal nog wel erg moeilijk worden met elkaar. Maar wie weet hoe de Heere wil ondersteunen juist in die moeilijke tijd, Hij heeft het afgelopen jaar bijzonder ondersteund in allerlei opzicht,

Gisteren tijdens de avondsmaaldienst heb ik thuis meegeluisterd. Ging de preek nota bene over psalm 23, de eerste 3 verzen. De psalm die we voor Diederiks overlijden gelezen en gezongen hebben en gelijk na zijn overlijden gezongen hebben samen met de dominee en zijn vrouw. Die psalm kon ik meelezen op de muur, want die hebben we op een plaat met een herder met schapen gekregen van een zwager/schoonzus na het overlijden van Diederik. Ergens staat ie wel boven een blog, begin januari. Vanaf dat moment heb ik 20 minuten gehuild en ik kon niet anders dan tegen de Heere zeggen dat mijn jongen er niet meer is. En of hij toch mij de aandacht bij de preek wilde geven. En dan vraag je je af: waarom dóét de Heere dat nu, díé tekst voor een avondsmaalspreek gebruiken in deze tijd. Maar het is nodig om die tekst weer los te leren zien van het overlijden van Diederik en om de inhoud ook geestelijk te verstaan lós van het overlijden van Diederik. En hoewel ik niet naar de kerk kon, gaf de Heere wel een fundament van vertrouwen en zekerheid in het hart dat alles vast ligt in Hem. Ook voor de toekomst.

Ik weet niet of ik voor het einde van het jaar nog weer een blog hier zal plaatsen, ik ben nu vooral druk met de blog over mijzelf. Rond de datum van zijn overlijden zal ik, zo de Heere wil en wij leven, zeker nog een keer een blog plaatsen, wat waarschijnlijk de laatste blog zal zijn.